23 - 'Nigdy sobie tego nie wybaczę, że ranię osobę, którą tak bardzo kocham.' (Epilog)

[...]

-Jednak się pomyliłam, Chris. - zaczęłam, mając łzy z oczach. -Przemyślałam to wszystko...i... - strasznie się jąkałam.

-I? - spytał z nadzieją w głosie.

-Niestety nie możemy być dalej razem... - powiedziałam, ledwo słyszalnie, ale usłyszał to, bo za chwile usłyszałam pociągnięcie nosem. Płakał. Przeze mnie. Nigdy sobie tego nie wybaczę, że ranię osobę, którą tak bardzo kocham. Nigdy. Ale ten nasz "związek" nie miał sensu. I dalej go nie ma. To koniec i tyle.

-Ale... Abby... Kocham Cię... - cały czas mi powtarzał, ale ja tylko uciekałam wzrokiem.

-"Ale", "ale"... a wiesz, że Ala ma kota? - zapyskowałam do niego.

-Spójrz na mnie. - powiedział po chwili. Niepewnie spojrzałam w jego oczy. Już nie lśniły w nich piękne iskierki szczęścia i miłości. Jego niegdyś zielone, tak piękne oczy, które kocham były teraz niemalże szare i matowe. Straciły swój kolor. Swój blask.

-Nie wieże w to co mówię Christian, ale to koniec. Koniec... Nas. - powiedziałam i kolejne porcje łez zaczęły lecieć po moich policzkach. On tak samo... płakał. Moje miejsce jest przy nim. Ale to już nie ma znaczenia. Nic się już nie liczy, a w szczególności on. Christian Beadles to zamknięty rozdział. Mam już go za sobą.

-Ja też w to nie wieże, Abby. Kocham Cię... Kocham Cię całym sercem, ale to widocznie już nie ma dla Ciebie znaczenia. Przykro mi z tego powodu. Bardzo przykro. - mówił, dalej łamiącym się głosem.

-Christian... pamiętaj, Kocham Cię. Proszę, zapamiętaj to. Kochałam Cię, dalej kocham i będę kochać. Na zawsze. Ale masz rację. To już nie ma znaczenia. Nie liczą się Moje i Twoje uczucia. To koniec i nic już tego nie zmieni. Przykro mi... Przepraszam Cię, Chris. - mówiłam, płacząc... łzy ciekły mi po polikach litrami... jak z fontanny, która się zepsóła, bo straciła swoje życie. Swój "napęd". Tak jak ja... Christiana. Wszystko co się zaczyna, ma kiedyś swój koniec. Tak samo... jak moje życie.

Co z tego, że go kocham? Co z tego, że on kocha mnie? Już wszystko stracone. I komu to zawdzięczam? Jemu? On jest winny, że tak to się skończyło? Nie. To ja. Wszystko moja wina! Zniszczyłam swoje, jak i jego życie. Trudno... nigdy sobie tego nie wybaczę. Było, skończyło się i jest dobrze. Oby.

Rok później...

1 klasa liceum. Nowa szkoła. Jestem szczęśliwa. Tak mi się przynajmniej wydaje. Jestem szczęśliwą dziewczyną Jay'a. Tak. Ale jakoś nie czuję, żeby to był ten jedyny. Chris nim był. Dalej go pamiętam i dalej go kocham. A on? On... jak dotychczas nie znalazł sobie dziewczyny. Tak przynajmniej słyszałam od Caitlin. Tak... dalej przyjaźnie się z Cait, Pay, JB, Rayanem i Chazem. Zapoznałam ich z Jay'em i wszystko jest okey. Christiana widuję czasami. Kiedy przychodzi do szkoły, gdzie częściej go nie ma, niż jest. Kiedy mnie widzi... w jego oczach widzę te piękne, zielone iskierki miłości. Dalej je kocham. On... kiedy tyko mnie widzi uśmiecha się do mnie. A ja? Jak gdyby nigdy nic odwzajemniam to, ale za chwilę odwracam wzrok i zajmuję się sobą. Wtedy ukratkiem oka widzę, jak on cierpi.

On...

Mocno cierpi... lekko żyjąc.

A ja...

Lekko cierpię, mocno żyjąc.

Mam nadzieję, że Chris kiedyś znajdzię te swoją drugą połówkę. Ale na pewno nią nie byłam ja. Ale on zawsze był moją drugą połówką... i zawsze nią pozostanie...

*Oczami Christiana*

Minął rok... dużo się zmieniło. Nowa szkoła, nowe życie. W ogóle nie jestem szczęśliwy. Moje życie zawaliło się tuż po zerwaniu z dziewczyną mojego życia... z Adelaide. Czy to możliwe, że to już koniec? Wciąż nie mogę w to uwieżyć i ciągle próbuję się wybudzić z tego okropnego koszmaru. Każdego ranka budzę się z nadzieją, że to wszystko było tylko snem i że kiedy tylko otworzę oczy przed sobą ujrzę piekną twarz tak bardzo przeze mnie kochanej osoby... Abby. Kiedy tylko na nią patrzę w szkole przypominają mi się nasze wszystkie wspólne chwile. Te dobre i złe. Nie ważne jakie. Ważne, że były one spędzone razem. Nie żałuje ani jednej sekundy z nią spędzonej. Chcę cofnąć czas... tak bardzo chcę to zrobić. Ale nie mogę. Moje życie jest jak zły koszmar, z którego nie mogę się za nic w świecie wybudzić. Sen, który ciągnie się godzinami, dniami, miesiącami i latami.

Mam nadzieję, że Abby kiedyś znajdzię te swoją drugą połówkę. Ale na pewno nią nie byłem ja. Ale ona na zawsze pozostanie moją połówką...

*Oczami Abby i Chrisa*

Pamiętamy kiedy się całowaliśmy,

wciąż czujemy smak swoich ust.

Chwile, w których tańczyliśmy razem,

Bez muzyki,

Pamiętamy te zwyczajne sprawy,

Pamiętamy je aż do łez,

Lecz jedną rzeczą o której chcemy zapomnieć,

Wspomnieniem, o którym chcemy zapomnieć jest pożegnanie...

Your still there for me,

Wherever there might be,

And if an ocean lies between us I’ll send a message across the sea.

That you can’t sleep tonight knowing it’s all right...

I believe that you’re listening to my song...

You’re with me...

You’ve been here all along,

You’ve been here all along.

Gdziekolwiek będę, ty będziesz przy mnie...

I tak się kończy historia, która najpierw złączyła, a później rozłączyła młode serca dwa...

No i właśnie tak się dzieje, kiedy los nie pozostawia nam innego wyboru...

Nic się dobrze nie kończy. Świat nie jest kolorowy sam z siebie. Najpierw trzeba znaleźć sobie w życiu tą drugą osobę z którą można świat pomalować kolorowaymi kredkami.

***

Taak... to KONIEC! Koniec opowiadania Abby-Chris-Story!

ALE - nie martwcie się!

Będzie jeszcze 2 część! Mam już napisane parę rozdziałów.

Epilog... 1 cz. mojego pierwszego opowiadania.

Podoba Wam się?

Starałam się. Naprawdę. Bardzo. Jak jeszcze nad żadnym innym rozdziałem.

Mam nadzieję, że są tego efekty.

SKOMENTUJCIE! PLOOOSIEEE! :)

Kocham Was! ;*

Do zobaczenia! ;3

22 - 'Mogę się na Ciebie obrażać sześćset trzynaście tysięcy milionów razy dziennie, ale i tak nie wpuszczę nikogo na Twoje miejscie.'

3 dni później. Abby właśnie wróciła do domu.

Nareszcie dom! Cały czas te słowa wpadały mi do głowy, kiedy Jay odwoził mnie do domu. Okazało się, że mieszka tylko parę miejscowości dalej ode mnie. Na pewno będziemy dobrymi przyjaciółmi, ale jak czuję, on oczekuję na coś więcej, co mnie przerasta.

-To tutaj! - krzyknęłam uradowana, wskazując na dość duży dom na ulicy West Cherry. ( ale nazwę wymyśliłam. xd.).

-Masz super dom. - powiedział i wjechał na podjazd.

-Dzięki za podwózkę. Kiedy się spotkamy? - powiedziałam i ciepło uśmiechnęłam się do niego.

-Nie ma za co. Nie wiem... zdzwonimy się. - odpowiedział, również się uśmiechnął i delikatnie pocałował mnie w policzek - na pożegnanie. Wyszłam z jego samochodu, pomachałam mu na pożegnanie i weszłam do domu.

Rodziców jak zwykle nie było. Chyba zostanę tu sama na zawsze. No przynajmniej, jak przewiduję przez najbliższy rok. Może Caitlin i Payton się do mnie wprowadzą? Pomyślę nad tym.

Kiedy weszłam do swojego pokoju, pewnie moja mina była bezcenna. Ujrzałam siedzącego na moim łóżku Christiana, patrzącego na moje zdjęcie i... PŁACZĄCEGO! Wow. Mięczak. No nic. Wracając do rzeczywistości. Zdziwiłam się na jego widok, a kiedy podniósł głowę i mnie ujrzał szeroko się uśmiechnął, podbiegł do mnie i mocno przytulił. Od razu go odepchnęłam, chodź baaaardzooo za nim tęskniłam. Dziwne, co nie? No cóż... miłość jest ślepa...

-Abby! Tak baaaardzo się o Ciebie martwiłem! Gdzie ty byłaś?! Tak baaardzo Cię przepraszam za tamto! Poniosło mnie! Przepraszam! - cały czas nawijał, jak jakiś człowiek, który nie mówił od paru lat.

-Spokój! - krzyknęłam i go wyminęłam, kładąc się na moim łóżku. Ahh... jak dobrze.

-Odpowiesz? - spytał z nadzieją, siadając obok mnie.

-Tak, jeśli ty odpowiesz mi na moje. - powiedziałam, siadając na łóżku, obok niego, a pierwsze łzy zaczęły napływać mi do oczu.

-Odpowiem na wszystko! - powiedział poważnie, lekko się uśmiechąc, ale pewnie zaraz ten jego śliczny uśmiech zniknie z jego twarzy, kiedy dowie się, na co ma odpowiedzieć.

-Co z nami? - spytałam prosto z mostu. Łzy spływały po moich niemalże buraczkowych policzkach.

-No jak to co? - tak jak myślałam. Jego uśmiech znikł.

-Ty się jeszcze pytasz?! Ten nasz "związek" to jakiś koszmar! Cały czas się kłócimy! Mam tego dosyć! - krzyczałam, płacząc.

-Ale Abby! Ja obiecuję, że się zmienie! Kocham Cię! - również już krzyczał. Nie wierzyłam mu.

-Sama nie wiem... - odpowiedziała, wzruszając bezradnie ramionami. Wstałam z łóżka, on za mną. Staliśmy przed sobą oko w oko.

-Kocham Cię. - powiedział pewny, jak nigdy w życiu - czułam to! I wpił się w moje usta. Niby to odwzajemniłam, niby nie. Pogubiłam się.

-Ja... ja nie wiem co mam powiedzieć... - powiedziałam bezradnie, dalej cicho łkając/płacząc.

-A ja wiem... "że mnie kochasz." - powiedział pewny i uśmiechnął się do mnie lekko. Kąciki moich ust delikatnie podniosły się ku góże.

-Mam coś lepszego. - powiedziałam tajemniczym głosem, nie wiem czemu.

-Tak? - spytał trochę zaniepokojony moją przyszłą odpowiedzią.

-Mogę się na Ciebie obrażać sześćset trzynaście tysięcy milionów razy dziennie, ale i tak nie wpuszczę nikogo na Twoje miejscie. - powiedziałam, lekko się uśmiechnęłam, a jego wmurowało. -To koniec. - powiedziałam pewnie, czując, że mam nad nim przewagę.

-Ale... Abby... ja Cię tak bardzo kocham! - mówił, prawie płacząc. Ale on jest miękki. Trochę mnie to zirytowało, ale pomijając to.

-To koniec... - powtórzyłam spokojnie. -...na parę dni... muszę to przemyśleć. - dodałam, widząc, że Chris chcę coś powiedzieć.

-Dobrze. Dam Ci czas. Ale wiedź... co kolwiek by się stało... zawsze będę Cię kochał. - powiedział, musnął moje usta i wyszedł.

Tak szczerze, to nie wiem po co mam się zastanawiać... to koniec i tyle...

CDN...

***

Krótki, nudny i wgl. Ale ostatni (23) będzie super! (Tam mi się wydaje. xd.). Tak czy siak, mam nadzieję, że się Wam spodoba! ;p. A jak Wam się podoba ten? Dla mnie okropny i nudny, ale kit z tym. Komentujcie. ;3

Do następnego! ;*

21 - 'Ale on miał takie miękkie, malinowe i pełne usta..'

Siedziałam dalej pod tym znakiem, jak ta totalna idiotka. Nagle zauważyłam, jak z dalego nadjeżdża jakiś samochód. Cyba BMW. Chyba napewno. Postanowiłam wstać i "pomachać kciukiem", żeby się może łaskawie zatrzymał.

Udało się! Zatrzymał się!

Zapukałam do okienka, ktore po chwili się otworzyło i w aucie ujrzałam niesamowitego przystojniaka! Czarne włosy, a'la Justin i ten seksowny kolczyk w wardze. Mmm...

Nie wiem jak to się stało, ale już od dobrych paru minut wpartywaliśmy się w swoje oczy. Miał takie piękne, brązowe oczy. Mraaał. Dobra! Wracając do zaistniałej sytuacji. Kiedy już się otrząsnęłam z jego "zauroczenia" i on także, uśmiechnełam się.

-Czeeeść. - powiedziałam słodko, z szerokim uśmiechem. Dobre pierwsze wrażenie, to podstawa.

-Hey. - odp. również się szczerząc. -Co ty tu robisz? Sama? - zapytał zaniepokojony.

-Yyy... to długa histora. Może opowiem Ci ją podasz jazdy? - zaproponowałam.

-Jasne. Wsiadaj! - odpowiedział uradowany.

-Wieeeelkie dzięęęki! - odp. uśmiechając się.

-Nie ma za cooo. - również odpowiedział, tak samo.

-To co ty tu robisz? - zapytał wreszcie, kiedy już jechaliśmy.

-No to zaczęło się tak...

...[...]...

Wszystko już mu opowiedziałam i mnie wspierał. Naprawdę z niego super chłopak. Miły, zabawny, przystojny i taki opiekuńczy. Nie to co ten debil, Chris.

-A tak wgl to jak masz na imię? - spytałam, uśmiechając się.

-Jay Kyle. - odpowiedział, również się uśmiechając. -A ty? - spytał.

-Adelaide Wale, ale wszyscy mówią do mnie Abby. - odp. szczerząc się.

-A ja będę Ci mówił Abb, mogę? - zapytał i się ciucho zaśmiał. Słodko się śmieje! Bożee...

-Jasne. - odp. i znowu się wyszczerzyłam.

-Ile masz lat? - spytał ciekawski.

-15, a ty? - odp. i spytałam.

-17. - powiedział. -Tak więęc... - zaczął tajemniczo, co mnie szczerze trochę zaniepokoiło. -Masz tego chłopaka, Chrisa...? - zapytał lekko zniesmaczony. O co mu chodzi?!

-Sama nie wiem, czy coś jeszcze z tego wyjdzie. To nie ma sensu. Za dużo się kłócimy. Wiem tyle, że nic nie wiem... - powiedziałam łamiącym się głosem i do oczu zeczęło mi napływać łzy. Jay widocznie to zauważył, bo nagle skręcił na ubocze i zatrzymał samochód.

-Nie płacz, proszę. Nie lubię, kiedy dziewczyna płacze. - powiedział opiekuńczo.

-Tak... masz rację. To nie ma sensu. - powiedziałam, wycierając lekko moje łzy.

-On nie jest Ciebie wart. To zwykły palant i tyle. Jeśli mogę tak mówić? - wypowiedział się.

-Tak. Popieram. - odp. i lekko się uśmiechnęłam. Popatrzyłam w jego oczy i nie mogłam oderwać od nich wzroku, tak samo, jak on od moich. Piękne, błyszczące, brązowe oczy. Hmm... Christian ma ładniejsze. Co ja gadam?! To palant! Patrzyliśmy tak sobie w oczy, kiedy nagle Jay złapał mnie za podbródek, tym samym zmuszając mnie, abym podniosła głowę do góry. Był ode mnie wyższy - rzecz jasna. Nasze twarze dzieliło zaledwie parę centymetrów, chwilę później milimetrów, a na koniec pogrążyiśmy się w brutalnym, ale i namiętnym zarazem pocałunku. Ale co ja robię? Z Chrisem jeszcze nic nie skończone, a ja całuję jakiegoś typka, który na dodatek jest ode mnie straszy o 2 lata! Ale on miał takie miękkie, malionowe i pełne usta... Mmm... Pogrążasz się, Abby. Schodzę na psy. Masakra! A jak się Chris o tym dowie? Że całowałam się z jakimś chłopakiem w samochodzie i to jeszcze, kiedy teoretycznie "byłam" z nim. Ale niby jak? Hmm... szczerze? Nie wiem. Więc... nie mam czego się bać! Chyba...

CDN...

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpSpRm-ftth3F_o4ALlu02rD3PBe-puT5MJH7lXkejwkXezDJ3zMdLAUBLsijVrErtN0cgHGlO-i2ZYYjS53tzwlBmcUOhi5N__d_rU3GHdQ_GIPnVNj3I9_wnpOKvAYH-PueSSUbsPHtI/s1600/IMG_0789.jpg

(Kliknij, aby zobaczyć zdjęcie Jay'a.)

Jay Kyle - 17-letni chłopak o jasno brązowych włosach, a'la Bieber i pięknych, lśniących, brązowych oczach. Jest miły, opiekuńczy, szalony, romantyczny i wgl ideał. Uczy się w liceum w Atlancie. Dorywczo pracuję w myjni samochodowej i za darmo dostaje auta. Aktualnie jeździ granatowym BMW. Od pierwszego wejrzenia zakochał się w Abby i za wszelką cenę będzie starał się ją zniesmaczyć i odżucić, od nie znanego mu, nijakiego, Christiana Beadlesa. On na Adelaide nie mówi Abby, tylko Abb. Wymyślił jej ten "pseudonim", który spodobał się Abby. Będzie podrywał Abb i próbował ją do siebie przekonać, aby zdobyć jej zaufanie, bo naprawdę ją lubi,a może i... kocha.

***

Przepraszam! Okropny rozdział! Nudny i wgl! Przepraszam! Ale to dlatego, że 2 ostatnie będą najlepsze. ; ] Chyba. xd.

Nie wiem, mi się nie podoba ten rozdział, a wy co o nim sądzicie? Piszcie w komentarzach.

To co następnego! ;3

20 - 'Zatrzymaj się!'

Tydzień później...

Dzisiaj wracamy znad Oceanu Spokojnego i powrót do domu. Szkoda, że te 2 tygodnie tak szybko minęły. No cóż... wszystko co dobre, kiedyś się kończy.

Kiedy się obudziłam, nie wiem czemu, ale przypomniały mi się słowa Justina "Christian ma dla Ciebie jakąś niespodziankę". (patrz: rozdział 15.). Postanowiłam się zapytać Chrisa jaką niespodziankę dla mnie miał/ma. Tak więc... kiedy się obudziłam napotkałam wzrokiem przyglądającemu mi się Christianowi.

-Cześć skarbie. - powiedział i mnie lekko pocłował w usta.

-Heeeey. - przeciągnęłam słodko się uśmiechąjąc. Wyszczerzył się do mnie. -Mam pytanie... - zaczęłam.

-Taaak? - przeciągnął, tak jak ja wcześniej.

-No bo wtedy... kiedy... ekhem... - "powiedziałam" i zrozumiał o co mi chodziło i na wspomnienie tego pojawił mu się grymas na twarzy, tak samo, jak mi. -Justin powiedział mi wtedy, że masz dla mnie jakąś niespodziankę no i nie dałeś mi jej... - uśmiechnęłam się zadziornie.

-Kurcze! Zapomniałem! Przepraszam! - zaczął się "tłumaczyć".

-Spoko. - odpowiedziałam krótko. -To co to za niespodzianka? - zapytałam. Wtedy Chris wstał i podszedł do takiej jakby komody i wyciągnął z niej średniej wielkości pudełeczko, a ja się wzdrygnęłam. Ale to nie może być pierścionek, na pewno. No i nie myliłam się. Kiedy Chris podszedł do mnie, kazał mi zamknąć oczy i obrucić się do niego tyłem. Poczułam, jak składa delikatny, ale czuły pocałunek na mojej szyji i coś zimnego mi na nią zakłada. To naszyjnik.

-Gotowe. - powiedział i mimo tego, że dalej miałam zamknięte oczy poczułam, że się uśmiechnął. No i znowu się nie myliłam, bo kiedy je otworzyłam i się odwróciłam w jego stronę dalej się do mnie szczerzył. Wtedy spojrzałam na szyję i ujrzałam na niej piękny naszyjnik z literą "A".

-"A" jak "Abby". - powiedziałam, spojrzałam na Chrisa i się szeroko do niego uśmiechnęłam.

-Taak... - przeciągnął i usiadł na łóżku, obok mnie.

-Dziękuję! - po krótkim namyśle krzyknęłam i lekko brutalnie (xd.) wpiłam się w jego usta. Całowaliśmy się tak dość długo, kiedy ktoś nam nie przerwał. Był to nie kto inny, jak Beebs z zacieszem na twarzy, ale kiedy zobaczył, że się całujemy, jego wieeeelki rogal trochę się zmniejszył, ale za chwile powrócił. On jest DZIWNY! Nie ważne.

-Ubierajcie się! Za chwilę wyjeżdżamy! - krzyknął, uśmiechnął się i wyszedł.

Siedzieliśmy już w samochodach. Wyszło na to, że Pay, Cait, Just, Chaz i Rayan jechali dużym, czarnym Land Rover'em - JB, a ja i Chris jego srebrnym, nowoczesnym kabrioletem.

Nie wiem, jak to się potoczyło, ale właśnie kłuciłam się z Christianem, dość długo, bo nawet nie pamiętam, jak to się zaczęło. Hmm... a tak! Zaczęło się od żartów, potem zaczęłam się trochę wkurzać i na koniec kłótnia na maxa. Ja siedziałam koło niego i go wyzywałam od najgorszych i jakim to jest "złym" chłopakiem, a on siedział za kierownicą i tłumaczył się. Wreszcie mnie to wkurzyło.

-Zatrzymaj się! - krzyknęłam do niego zdenerwowana.

-Coo?! - zdziwił się.

-Zatrzymaj samochód! - powtórzyłam.

-Ty chyba żartujesz! - zadrwił ze mnie, a ja go skarciłam wzrokiem. Gdyby wzrok mógł zabić, dawno by już nie żył.

-Nie żartuję! Zatrzymaj to cholerne auto! - znowu krzyknęłam.

-W życiu! - krzyknął. Ja tylko prychnęłam pod nosem i sama zatrzymałam samochód naciskając hamulec, co poszło mi nieźle, bo Christian nie spodziewał się tego po mnie.

-Gdzie ty idziesz?! - krzyknął, kiedy wychodziłam z auta.

-Jak najdalej od Ciebie! - krzyknęłam i zaczęłam iść przed siebie. Wtedy Chris wyszedł z szamochodu i dogonił mnie.

-No przestań! Abby! - drażnił mnie, ale mnie to wcale nie bawiło. Wręcz przeciwnie. Jeszcze bardziej wkurzało.

-Przestań z siebie robić idiotę i uspokój downa. - skomentowałam jego "wygłupy".

-Ja z siebie robie idiotę?! - oburzył się nie na żarty. Zdziwiło mnie to, nigdy nie widziałam go tak złego. Wow!

-Tak. - uśmiechnęłam się zwycięsko i przyspieszyłam kroku. Wtedy złapał mnie za nadgarstek i zmuszona byłam się zatrzymać.

-Ja jestem idiotą?! - powtórzył, a ja wywróciłam oczami z zażenowaniem. -To spójrz co ty robisz! - krzyknął, a raczej wrzasnął na mnie. Aż się wzdrygnęłam. -Odstawiasz jakieś fochy i idziesz sobie gdzieś! Zachowujesz się jak małe dziecko, Abby! - krzyknął zdenerwowany.

-Dobra. - skomentowałam zła. -Dobra... ja zachowuję się jak małe dziecko, ale ty jak rozkapryszony bachor! Nie chcę Cię znać! Żegnaj! - krzyknęłam, zerwałam łańcuszek z szyji, wzięłam jego rękę i wepchnęłam mu go do niej. Ten spojrzał na mnie zdziwionym i przerażonym wzrokiem. -Żegnaj Chris... - powiedziałam poważnie, kąciki moich ust lekko się podniosły do góry i cmoknęłam go w policzek. Odeszłam. Ten tylko stał tak tam wryty, ale za chwilę usłyszałam, jak trzaska drzwiami od auta. No nie wieżę! Odpuścił sobie! Dobra! Tym lepiej dla mnie!

Wcale nie lepiej... teraz siedzę pod jakimś znakiem, jak ta sierota ruska i jeszcze na dodatek pada, a raczej leje deszcz. No gorzej być już nie może! A jednak się pomyliłam! I to znowu! Zaczeło grzmieć! No mnie chyba kurwica trafi! Żenada! Nagle cały świat jest przeciwko mnie! Super! No po prostu świetnie! Wspaniale!

***

Jak się podoba? Proszę o opinię. ;p.

Już powoli zbliżamy się do końca opowiadania!

Ale nie martwcie się! Będzie jeszcze 2 część! ;p.

Epilog będzie super, mam już napisany.

No i jeszcze 1 rozdział, 2 cz. ; ]

To do następnego! ;*

19 - 'Yes I Can!'

Wczoraj było super! Wstaliśmy o 12:30. Chłopaki jeszcze spali, więc postanowiłyśmy zrobić im niespodziankę i przygotować pyszne śniadanko im, jak i nam, bo byłyśmy straaasznie głodne, chłopaki pewnie też będa, jak się obudzą. Ja zaczęłam zaparzać 7 herbat, a Pay i Cait przygotowywały kanapki. Gdy już skończyłyśmy, "nakryłyśmy" do stołu i poszłyśmy się na góre, ogarnąć. Pierwsza weszła Cait, wyszła po 15 min. Potem Payton, wyszła po 20 min. I ja na koncu, bo najdłużej, 30 min. No wiecie... prysznic, make-up, emo fryzurka i zmiana opatrunku na ręce. (jakby ktoś nie wiedział o co chodzi, patrz: rozdział 16.). Gdy już zeszłyśmy nasze buzie były bezcenne: chłopaki cali ubrani i pachnący jedzący NASZE kanapki! I już kończyli! Tak samo, jak wypili WSZYSTKIE 7 HERBAT! Ci to moją żełądek. (xd.).

-Co wy kurwa zrobiliście?! - krzyknęła Caitlin zazłoszczona na nich.

-Noo... - "przytakneła" Payton, a ja się tylko gapiłam i śmiałam. Sama nie wiem z czego, bo w końcu nie mamy śniadania. (xd. ).

-Byliśmy tak cholernie głodni, że wpierdoliliśmy wszystko, nie widać?! - wyjaśnił Chaz.

-Nie przeklinaj kurwa! - wydarł się Rayan. A Justin i Christain zaczęli się krztusić NASZĄ - przypominam, herbatą.

-Zamknij się szczylu! - krzyknął Justin.

-Kurwa, ale macie dziewczyny problem, że wpierdoliliśmy kanapki, ktore leżały na stole i pomyśleliśmy, że to nasze, a że byliśmy głodni, to je zjedliśmy. - wypowiedział się Chaz.

-Kurwa! Nie przeklinaj, bo Ci przypierdole w czoło! - wydarł się Christian, śmiejąc się głupkowato. Wtedy zgromiłam go spojrzeniem i się uspokoił. (xd.). Boi się mnie. OMG! Haha. Baba. Gdy już dokończyli NASZE śniadanie kazałyśmy zrobić im nam śniadanie. Zjedli nam NASZE WSPÓLNE to teraz mają NAM zrobić. No cóż... coś za coś.

-Heeey. - przywitałam się z Chrisem i cmoknęłam go delikatnie w policzek.

-Cześć słońce! - krzyknął i pocałował mnie w usta.

-Umiesz robić kanaaaaaapki?! - przeciągnęłam, rechocząc.

-Yes I Can! - krzyknął! A ja patrzyłam na niego z mina pod tytułem: WTF?! (xd.)

-Można jaśniej?! - zaśmiałam się.

-Wczoraj napisałem piosenkę. - wyjaśnił a mi opadła kopara.

-Woooow. - wydukałam i się delikatnie uśmiechnęłam, zakładając ręcę na piersi.

-Potem Ci zaśpiewam. - powiedział, musnął moje usta i zniknął w progu kuchni, gdzie chłopaki już "rządzili".

Gdy już zjadłyśmy śniadanie, Chris wziął mnie za rękę i zaciągnął do naszego domku. Pożyczył od Justina gitarę i wyprowadził mnie na balkon. Usiadłam tam na krześle, on naprzeciwko mnie i zaczął śpiewać...

World Premiere!

Exclusive!

Christian Beadles! We 'bout to start this movement!

(Yes I can)

Download the introduction

We bout to change some lives

and when the whole world's repeating this then we've arrived

This for my generation

my family and friends

we've all been through the fire so now we bout to start this trend

I see this like a movement

an anthem for this time

the match that sparks improvement concentrated in my rhymes

there's power in expression

to move the public eye

there's power in this music - we decide there's "no compromise"

economies have fallen

we all could use a boost

i wonder what would happen if we started spillin' truth

a task that's overwhelming

but I can surely dream

a demonstration of when words become like laser beams

we'll make the news with this one but

that ain't what we about

three words that make a difference

tweet 'em - I'mma spell 'em out

here what you say when you're feeling at an end

it's simple y-e-s-i-c-a-n

When people tell you what you'll never do - "Yes I Can"

You wanna be apart of something new - "Yes I Can"

"Yes I Can"

"Yes I Can"

If you believe in making history - "Yes I Can"

You wanna help us shape the industry - "Yes I Can"

"Yes I Can"

"Yes I Can"

I believe collectively

we could soon effectively

help to bring positive change all prospectively

so we'll selectively

speak this objectively

"yes i can" when a problem is perpetually

holding us back from what we feel is our destiny

yes I can when circumstances get the best of me

one simple phrase that you speak everyday

while at school - while at work

as we slowly move away

from the old to this new

where your future's up to you

where the "once we wished" is the "now we do"

see there's power in our numbers

here's the choice - it's up to you

take a moment - find a way to help me grow this into

the new thing someone says

off the top of their head

when this life brings resistance

i need your assistance

Yes I can - and I will with persistence

Now is our time - don't miss this! Listen!

When people tell you what you'll never do - "Yes I Can"

You wanna be apart of something new - "Yes I Can"

"Yes I Can"

"Yes I Can"

If you believe in making history - "Yes I Can"

You wanna help us shape the industry - "Yes I Can"

"Yes I Can"

"Yes I Can"

So here's what you do

If this music speaks to you

Twitter, Facebook and YouTube

every time you run into

obstacles that hinder you

from what you know you should do

be creative and be cool

yo together we will do

anything that we choose

show the world just how much power's in a simple "me and you"

and when people tell you stop it tell 'em change is overdue

"Yes I can" - you should to

there's a song I got for you

Here's the link - just listen to it

When people tell you what you'll never do - "Yes I Can"

You wanna be apart of something new - "Yes I Can"

"Yes I Can"

"Yes I Can"

If you believe in making history - "Yes I Can"

You wanna help us shape the industry - "Yes I Can"

"Yes I Can"

"Yes I Can"

http://www.youtube.com/watch?v=s_eLjCj4oEQ

To było coś pięknego! Nie wiedziałam, że on umi tak spiewać. Ma chłopak talent!

-Wow! Super! - krzyknęłam i go wyściskałam.

-Dzięki. - uśmiechnął się. -Tylko takie tam... - powiedział, wzruszając ramionami.

-Tylko takie tam?! - zdziwiłam się. -To było piękne! - krzyknęłam na niego, zaczęłam się smiać i wpiłam się w jego usta, tak znienacka. I tak się całowaliśmy na balkonie.

***

Sorry, że taki nudawy i wgl, ale jakoś tak wyszło. W następnych będzie się działo!

Kiedy nast.? I don't know! ;p.

DZIĘKUJĘ WAM ZA JUŻ TYSIĄC OGLĄDNIĘĆ MOJEGO OPOWIADANIA!

KOMENTUJCIE!

Do następnego! ;*

18 - 'Ale to nie znaczy, że przestałem Cię kochać.'

...Kiedy wyszliśmy z domku, ja byłam już w stanie normalnym, czyli nie miałam patarmoszonych włosów i rozmananego makijażu, Chris tak samo był już "normalny", to wszystkie wzroki, czyli Justinia, Chaza, Rayana, Payton i Caitlin zwróciły się ku Nas. No fakt. Długo Nas nie było.

-Gdzie wyście byli? Wiecie, jak się o Was martwiliśmy?! - krzyknął Chaz.

-Przepraszamy... - powiedzieliśmy nie pewnie, głupio się szczerząc. Dopiero po chwili wszyscy ujrzeli, że mam zabandażowane całe ręce.

-Abby! Co Ci się stało?! - zaczął krzyczeć Justin. Jaki psychopata. ( xd. ).

-Yyy... nic takiego... - odp. speszona.

-No przecież widzę, że coś się stało. - wtrąciła się Caitlin.

-Naprawdę, nic takiego. - odp. obojętnie. Nie miałam zamiaru nikomu mówić, że się cięłam. To wstyd się do tego przyznać, naprawdę.

-Nie kłam. - powiedział JB.

-No ok... - spojrzałam na Chrisa. -Wywaliłam się i zadrapałam sobie ręce. Chris mi je zabandażował, bo nie było plastrów w apteczcie. - skłamałam, a Christian patrzył na mnie dużymi oczami. Uśmiechnęłam się do wszystkich i razem z moim chłopakiem usieliśmy razem z innymi. Justin tylko po tym co powiedziałam patrzył na mnie dziwną miną, jakby mi nie wierzył, ale zignorowałam to.

-To co dziś robimy? - zapytał wreszcie Christian, szczerząc się, tak samo jak ja.

-Może zrobimy sobie ogniosko? - wypaliła Payton.

-To dobry pomysł! - uniósł się Rayan i Chaz.

-No nie taki zły. - powiedziała Caitlin. A za nią JB obojętnym głosem i cały czas mnie mierzył wzrokiem. Zaczęło mnie to irytować, ale nie chciałam nic mówić, bo mogłoby się to nie za fajnie skończyć. Kurwa! No nie wytrzymam! Szepnęłam Chrisowi do ucha, że idę na chwilę do domku, do toalety. I poszłam. Gdy już byłam na góże wysłałam sms'a Justinowi: "Chodź na chwilę za mój domek." I poszłam tam, gdzie będę czekać na Beebs'a. Wreszcie przyszedł i patrzył się na mnie dziwnym wzrokiem.

-Co chciałaś? - spytał, lekko się uśmiechając.

-Chciałam się Ciebie zapytać, czemu mnie tak mierzysz i patrzym na mnie dziwnym wzrokiem. To mnie zaczyna irytować. - wyjaśniłam z zażenowaniem.

-Widzę, że kłamiesz. - powedział pewnie.

-Ale z czym? - spytałam mało kumata.

-Przecież wiem, że byś nie upadła i nie podrapała sobie kurcze CAŁYCH rąk! - krzyknął lekko.

-Ciszej! - uciszyłam go. -Czyli co masz na myśli? - zapytałam znudzona, ale i trochę zaniepokojona, bo może się dowiedzieć prawdy. A tego nie chcę.

-Że... - zaczął, ale się zaciął.

-Powiedz! - popędzałam go.

-Że... zrobiłaś sobie coś. - powiedział niepewnie.

-To i tak nie twoja sprawa! - podniosłam lekko głos.

-Właśnie, że moja! Jesteśmy przyjaciółmi, tak? - także podniósł ton mówienia.

-Tak... - wyszeptałam.

-Marwię się o Ciebie, Abby. - powiedział i ujął moją twarz w dłonie.

-Ale przecież ty jesteś z Caitlin... - wydukałam, patrząc w jego czekoladowe oczy.

-Ale to nie znaczy, że przestałem Cię kochać. - powiedział i mnie delikatnie pocałował. Byłam za bardzo zdziwiona, żeby to odwzajemnić.

-Yyy... - tylko tyle zdołałam z siebie wydusić.

-Powiesz mi prawdę? Co sobie zrobiłaś? - spytał troskliwie.

-Yyymm... boję się. - wyszeptałam i jedna, samotna łza spłynęła po moim policzku.

-Mi możesz zaufać. Nikomu nie powiem. Obiecuję. - powiedział.

-No ok... - przełamałam się. -Pocięłam się... - powiedziałam bardzo cichutko patrząc na swoje buty. Justin to jednak usłyszał bo tylko mnie przytulił. Gdy już się uspokoiłam, najpierw ja wróciłam, tłumacząc się, że musiałam uczesać włosy i poprawić make-up. Jak to dziewczyna.

Po mnie Justin, ale on miał zabawną wymówkę: "Musiałem zrobić kupę." I wszyscy, razem ze mną zaczęliśmy się śmiać, JB też.

I tak minął już cały dzień. Dzień... pełen wrażeń. I noc też. Czemu? Całą noc z Payton i Caitlin oglądałyśmy filmy. Chris został chyba sam, ale poszedł do chłopaków, chyba napewno. No i my, dziewczyny zrobiłyśmy sobie pidżama party, i chłopacy. Haha. (xd. ). A rano wszyscy spaliśmy do 12:30.

***

Masakra! Jaki krótki! Przepraszam! Następny będzie dłuższy!

A w 20 bęęędzię się działo, oj będzie! xd.

No ale póki co, macie 18 no i niedługo 19. ;p.

Starczy Wam. ; ]

Jak wam się podoba ten rozdział? Proszę o szczere opinię w komentarzach!

To do następnego! <3

17 - 'Rób sobie co chcesz, ale ode mnie się odpierdol!'

*Oczami Abby*

Dalej siedziałam w łazience i cały czas robiłam sobie to mocne, to lekkie rany na nadgarstkach. Mam już całe poprzecinane ręce. Od góry do dołu. Boli jak cholera... ale dzięki temu nie boli mnie aż tak w duszy. Wolę ból fizyczny, od psychicznego. Ale i tak nigdy nie wymażę z pamięci tego widoku... widoku w ktorym Christian całuję tą tlenioną pizdę! Niech się z nią kurwa porucha! I niech z nią będzie! A mnie niech zostawi kurwa z spokoju! Nigdy mu tego nie wybaczę! Nigdy!

Nagle po całym domku rozległ się głos pukania do drzwi. Niewiele myślac o tym, kto może być za drzwiami i tym, jakie mam ręcę, ruszyłam w ich stronę. Niepwnie otworzyłam drzwi kluczem i przycisnęłam klamkę. W progu ujrzałam... zapłakanego (?) Chrisa. Zdziwiło mnie to, ale momentalnie znowu gorzkie łzy zaczęły spływać po moich czerwonych polikach. Christian niepewnie spojrzał na moje ręce. Były one całe czerwone, pocięte i czarna krew skapywła na podłogę. Gdy ujrzał to wszystko pojedyńcze łzy zaczęły spływać po jego także czerwonych policzkach. Wyglądał słodko! Ale stop! On mnie zdradził nie dam się mu zauroczyć! Nie tym razem!

-Wynoś się stąd! - wrzasnęłam na niego i miałam zamiar zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, ale powstrzymał je nogą.

-Daj mi to wszystko wyjaśnić! Proszę! - krzyknął łamiącym się głosem a mnie się aż serce zaczęło krajać. Ale to tylko zasadzka!

-Nie masz czego wyjaśniać! Widziałam wszystko! To zrozumiałe! Chcesz być z tą suką, to proszę bardzo! Przeleć ją, żyj sobie długo i szczęśliwie, albo niech Cię porzuci! Rób sobie, co chcesz, ale odemnie się odpierdol! Nigdy już nie chcę Cię widzieć! - cały czas na niego krzyczałam i z każdym słowem coraz bardziej płakałam i coraz bardziej nie miałam siły dalej krzyczeć. Chciałam... chciałam się teraz przytulić do Justina... on by mi pomógł... to mój najlepszy przyjaciel.

-Abby! Błagam Cię! Daj mi to wyjaśnić! - znowu krzyknął i mnie lekko popchnął i wszedł do domku.

-Wypierdalaj stąd! - krzyknęłam znowu do niego.

-Nie! Nie wyjdę stąd dopóki mnie nie wysłuchasz! - powiedział stanowczo. Ja tylko schuliłam głowę, dając mu do zrozumienia, że nie mam już siły się dalej kłucić.

-A więc... to było tak. Czekałam na Ciebie na tym molo z niespodzianką. Nagle ta tleniona tipsiara do mnie podbiegła i zaczęła całować! Nie mogłem się wyrwać z jej uścisku! I wtedy ujrzałem Ciebie. Abby... tak bardzo, bardzo Cię przepraszam i tak bardzo, bardzo żałuję, że taka scena miała miejsce! Nigdy SOBIE tego nie wybaczę, ale chcę abyć TY mi wybaczyła! Inaczej moje życie straci sens! Proszę! Kocham Cię nad życie! Kocham całą Ciebie! Kocham twoją twarz, twoje usta, oczy, włosy, każdą część ciała z osobna! Nigdy w życiu nikogo tak nie kochałem, jak Ciebie! Jesteś moim tlenem, moim życiodajnym deszczem! Kiedy odejdziesz... ja... ja przestanę istnieć! Jesteś częścią mnie! Proszę! Wybacz mi Abby! Kocham Cię! - cały czas mówił PŁACZĄC a ja zaczęłam płakać, ale ze szczęścia. Szczęścia, że mam takiego chłopaka. Czemu mu uwierzyłam i mu wybaczyłam? Nie wiem. Może dlatego, że go kocham?

-Christian... kocham Cię. Kocham Cię całą swoją duszą, całym swoim sercem i ciałem. Moje miejsce jest przy Tobie. Moje serce w połowie należy do Ciebie i to ono TYLKO dla Ciebie biję! Kocham Cię! - powiedziałam i mocno się do niego przytuliłam. On mnie tak mocno objął, jakby nie chciał mnie stracić. Jakby się bał, że zaraz się rozpłynę w mgle i zniknę. Że to tylko piękny sen i złudzenie. Ale nie. To rzeczywistość. I dla mnie ZNOWU jest wspaniała!

-Czyli... że mi wybaczasz? - zapytał z niadzieją po chwili, ścierając kciukiem moje łzy z policzków.

-Tak... - odpowiedziałam cichutko i go namiętnie pocałowałam.

-Ałłaa... - jęknęłam cichutko, bo zaczęły boleć mnie ręce.

-No tak... teraz się trzeba tym zająć... - powiedział opiekuńczo.

-Przepraszam... - jęknęłam do niego.

-Za co? - zapytał troskliwie.

-Za to, że zrobiłam taką głupotę. Przepraszam. - odpowedziałam pewnie.

-Nie masz za co. Kocham Cię. - odpowiedział i musnął moje usta. -Idziemy do kuchni! - krzyknął i ruszyliśmy w stronę wyznaczonego miejsca.

Kiedy Chris już mi opatrzył wszystkie rozcięcia, które liczył i zliczył ich aż 41, zdziwił się, tak samo, jak i ja. Na jednej ręce 20, a na drugiej 21. Miałam całe ręce zabandażowane i bolało, jak nie wiem co.

-Ale będą ślady... - powiedziałam cicho.

-No niestety... - odpowiedział smutno. -Abby... obiecaj mi... że cokolwiek by się działo już nigdy, przenigdy tego nie zrobisz. - powiedział nagle i spojrzał mi prosto w oczy.

-Obiecuję. - powiedziałam i wpiłam się w jego usta.

***

Nie wiem... ciekawy? Wieem... krótki, ale duuużo się dzieje. xd.

Następny nie wiem kiedy. ;p.

Pojutrze... możeee....

KOMENTUJCIE!

To do następnego! ;*

16 - 'Kim była plastikowa blondyna z toną makijażu na mordzie i wypchanym stanikiem?'

...Rozpłakałam się na dobre. Podeszłam do... Chrisa, odczepiłam go od... no właśnie, kogo? Kim była plastikowa blondyna z toną makijażu na mordzie i wypchanym stanikiem? Nie mam bladego pojęcia, ale tak czy siak, odczepiłam ją od jeszcze niedawno "mojego" Chrisa i przyjebałam MU prosto w twarz, a potem odwróciłam się do niej i walnęłam jej takiego plaskacza/liścia, że się pudernica zachwiała, obróciła o 180° i na koniec wyjebała na glebę. Odwróciłam się z powrotem do Beadlesa, łzy cieknęły mi po policzkach litrami, a on patrzył na mnie przepraszającym i wystraszonym spojrzeniem, ciągle trzymając się na bolący, jak mniemam policzek, od mojego uderzenia.

-Jak mogłeś?! - krzyknęłam, a raczej wydarłam mu się prosto w twarz i jeszcze bardziej rozryczałam.

-Abby... ja... wyjaśnie Ci to... tylko... - zaczął się "tłumaczyć".

-Nie! Mam dość słuchania Twoich pierdolonych kłamstw i wymówek! Spierdalaj z mojego życia zdrajco! - przerwałam mu jego wypowiedź i znowu wydarłam mu się w twarz, plując go przy tym. Specjalnie - rzecz jasna.

-Abby! Proszę! Ja Cię kocham! - krzyczał za mną, gdy już od niego uciekałam.

-Mówiłeś to też wczoraj i patrz, co zrobiłeś! Nienawidzę Cię! - odkrzyknęłam ostatni raz i z rykiem pobiegłam w stronę domku, zamykając się w nim na klucz, tak, aby Chris nie mógł tam wejść.

Ruszyłam do pokoju i nerwowo szukałam czegoś ostrego. Kurwa! Nieczego nie ma! Rzuciłam się do torby Chrisa... i znalazłam golarkę jednorazową. A po jakiemu mu to kurwa? Przecież on nie ma czego golić! Chyba, że włosy pod pachami - których nie ma lub huja. Nie ważne. Rozkręciłam maszynkę i wyjęłam z niej ostrze. Pobiegłam do łazienki, zakluczyłam się w niej i oparłam o ściane. Jeszcze bardziej się rozpłakałam i osunęłem się po niej, siadając na zimniej, jak lód podłodze. Otrzem przejechałam najmocniej i jak najszybciej się tylko dało po nadgarsku, dwa razy i jeszcze bardziej się rozryczałam, z bólu. Gorzka, czerwona - a raczej już czarna krew spływała po mojej bladej, jak ściana ręki i kapała powoli na kafelki. To samo... to samo co niecałe 4 miesiące temu. A obiecałam sobie, że już nigdy tego nie zrobię. No ale cóż... zdrada to wyjątkowa sytuacja. Tak... ten cały "nasz związek" był za piękny, żeby był prawidziwy, był on jednym, wielkim kłamstwem, które Chris stworzył, mówiąc mi, że mnie "kocha". Kocha... puste słowa... ja też go dalej kocham, całym sercem, całą swoją duszą, a on kurwa co?! No co?! Całuję się z jakąś Barbie! To nie do przyjęcia! I jeszcze chcę mi się z tego tłumaczyć! Jasne!

Nagle po łazience i całym domku rozległ się głos mojej komórki, spojrzałam na wyświetlacz... Chris... mimo wszystkiego, odebrałam.

-Czego chcesz?! - warknęłam zapłakana i zdenerwowana do słuchawki.

-Pogodać. - odp. spokojnie, ale tak mi się wydaję, że też chyba płakał. Ale z niego ciota.

-Nie mamy o czym gadać! - krzyknęłam i się rozłączyłam.

*Oczami Christiana*

Kurwa! Co ja najlepszego zrobiłem?! Muszę wyjaśnić Abby, że to ta dziwka, Barbie mnie pocałowała i nie chciała puścić, a nie ja ją! Miałem dla niej niespodziankę. I wszystko przepadło w ułamku sekundy, kiedy Adelaide zobaczyła, że całuję się z inną dziewczyną. Czemu nie miałem siły jej odepchnąć?! No czemu?! Za jakie kurwa grzechy! Kocham Abby ponad swoje caaałe życie, a tu przychodzi taka pierdolona tipsiara i mnie kurwa całuję, a moja dziewczyna to widzi. No... hmm... mam nadzieję, że MOJA. A jak nie? Ja tego nie przeżyję! Nawet nie mam jak jej tego wyjaśnić, bo zamknęła się w domku. A jak ona znowu sobie zrobi krzywdę?! Jak się znowu potnie?! I to jeszcze PRZEZE MNIE?! Nawet nie chcę o tym myśleć. Muszę jej jakoś to wyjaśnić!

CDN...

***

Dodaje jeszcze raz, bo się chyba usunął. ;c. Nie wiem why.

To:

KTO CZYTA BLOGA, NIECH NAPISZĘ KONIECZNIE KOMENTARZ POD TYM ROZDZIAŁEM!

No i wiecie, co zobaczyła Abby. ;p.

Jak Wam się podoba rozdział? ;3

To do następnego! ;*

15 - 'Może rzeczywiście jest już czas na TO?' Cz.2.

Nikt z Nas nie mógł zasnąć, a w pokoju była dziwaczna atmoswera... taka... taka... 'seksowna'? Buhahhaah. ( xd. ). Boję się...

Ale czego ja się boję? Że Chris mnie zgwałci? To głupie. Nie powinnam się bać własnego chłopaka, że coś mi zrobi. Jesteśmy już ze sobą prawie 3 miesące. Więc może jednak? Dobra. Wróćmy do rzeczywistości. Tak więc...

-Ja idę do toalety... - powiedziałam niepewnie, wstałam i ruszyłam w stronę łazienki. Kiedy z niej wyszłam wpadłam na Chrisa.

-Sorry. - powiedziałam cichutko, a Chris namiętnie wpił się w moje usta. I tak się zaczęło. Nagle poczułam jak Chris powoli wjeżdża swoim językiem w moje usta i powoli zatacza koła. Pierwszy raz się tak całowałam, więc nie wiedziałam zbytnio jak to się robi, wstydzę się do tego przyznać, ale chyba Chris to wyczuł i robił to jeszcze delikatniej. Postanowiłam zrobić to samo. Cały czas się całując Chris zaczął iść w stronę "naszego" łóżka. Delikatnie mnie na nim położył, dalej całując. A on niemal leżał na mnie. W pewnym momencie poczułam jego ciepłe ręce pod moją bluzką, trochę się wystraszyłam, ale zaraz to zniknęło. Christian się trochę zawachał z zamiarem zdjęcia mojej bluzki, ale jak ja dałam swoje ręce na jego rozgrzane plecy, uznał to jako "pozwolenie" na kolejny krok.

I już chwilę później ja nie miałam bluzki i byłam w samym czarnym staniku. Chris już dobierał się do ściągnęcia mi moich spodenek, ale ja się w porę opamiętałam i go lekko odepchnęłam, na co pojawił mu się grymas na twarzy.

-Masz świadomość, co mogło się zaraz wydarzyć? - spytałam trochę niezadowolona tym, że musieliśmy przerywać i tym, że tak to się wszystko potoczyło.

-Taak... Abby... przepraszam, po prostu się zagalopowałem, nie chciałem, aby tak to wyszło... przepraszam... wiesz, że Cię mocno kocham i nie chcę Cię skywdzić, zrobimy to, kiedy będziesz gotowa. - powiedział na jednym tchu i mnie przytulił.

-Rozumiem Cię. Ja też się trochę zagalopowałam. Nie masz za co przepraszać. Ja też przepraszam, za to, że się na to godziłam. Bardzo Cię kocham Chris. - także wydusiłam z siebie na jednym tchu i go lekko pocalowałam w usta. Po czym wzięłąm swoją bluzkę z podłogi i ją ubrałam. Gdy już leżałam w łóżku przytuliłam się do klatki piersiowej Chrisa i powiedziałam ciche "Dobranoc, kocham Cię", a on tak samo odpowiedział. I tak wtulona w Chrisa, myślami będąca w sytuacji, która mogła mieć TUTAJ miejsce, odpłynęłam do krainy Morfeusza i jak przeczuwam, Christian też.

Rano... obudziłam się, a obok mnie nie było Chrisa. Usiadłam na łóżko, rozejrzałam się zaspanym wzrokiem po pokoju i krzyknęłam "Chriiiiiis!" W odpowiedzi usłyszałam, a raczej ujrzałam Chrisa w progu drzwi z tacą, na której było, jak przewiduję moje dzisiejsze śniadanie do łóżka. Ależ to rozkoszne.

-Proszę! Śniadanko do łóżeczka dla mojej kochaneeeej księżniczki! - powiedział, podał mi tacę i pocałował w policzek.

-Baaaardzo dzięęęękuję mojemy księciuu! - powiedziałam przeciągając i też go cmoknęłam w policzek.

-Smacznego! - krzyknął i wyszedł.

-Dzięki! - odkrzyknęłam, ale chyba nie usłyszał. Jakiś taki dziwny był, ale nie przejmowałam się tym zbytnio i zaczęłam konsumować cieplutkie tosty z masłem i jajecznice z bakonem i pomidorami, Mniam! Na serio - umie gotować! Mógłby mi tak codziennie przynosić śniadanie do łóżka! Haha. ( xd. ).

Gdy już zjadłam jedzenie, wstałam z łóżka, z szafy wyciągnęłam szary t-shirt na ramiączkach, spodenki dżinsowe i bieliznę, po czym powędrowałam do łazienki. Wzięłam szybki, zimny i orzeźwiający prysznic. Wyszłam spod natrysku, wytarłam się i ubrałam czyste ciuchy i bieliznę. Zrobiłam lekki makijaż, składający się z podkładu, tuszu do rzęs i czekoladowego błyszczyka. Włosy rozczesałam i zapletłam luźnego warkocza, na boku głowy. Gdy wyszłam z łazienki na łóżku ujrzałam szczężącego się do mnie... Justina?! A co on tu kurwa robi? ( xd. ).

-Co ty tu robisz? - spytałam zaciekawiona jego przyszłą odpowiedzią.

-Czekam. - powiedział wzruszjąc ramionami.

-Na kogo? - spytałam znowu trochę zaniecierpliwiona.

-Na Ciebie, jak widać. - odpowiedział znowu tak samo obojętnie, jak poprzednio.

-Po co?! - krzyknęłam trochę na niego wkurwiona.

-Spokojnie, spokojnie. Chris powiedział, żebym Cię zaprowadził na molo, koło oceanu, bo ma dla Ciebie jakąś niespodziankę. - wyjaśnił i na jego twarzy pojawił się ogromny banan, a ja tak stałam jak ten kołek i się zastanawiałam, co za niespodziankę ma dla mnie Chirs. Nawet nie chciałam się o to wypywywać JB, bo pewnie by mi i tak nie powiedział, więc.

-No ok. - powiedziałam i ruszyłam w stronę drzwi.

-No to prowadzę Cię! - krzyknął za mną i wziął mnie pod rękę.

-Opanuj się, kolo. - powiedziałam i wyrwałam się z jego "uścisku" po czym rzuciłam wesołe "sama dojdę" i wyszłam z domku, lekko trzaskając drzwiami. Cała w skowronkach szłam, a raczej skakałam dziwacznie w stronę mola, gdzie ma być mój kochany "napaleniec". ( xd. ). W oddali ujrzałam sylwetkę chłopaka. Uśmiechnęłam się szeroko i ruszyłam do przodu.

Gdy już tam dotarłam, moja zaskoczona mina była zapewnie bezcenna, po policzkach spłynęły mi gorzkie łzy żalu, cała się momentalnie zaczerwieniłam, aż poczułam to. Oczy mi się zeszkliły i nie mogłam nic dostrzec, z resztą i tak nie chciałabym tego widzieć dłużej. Rozpłakałam się na dobre.

CDN...

***

O taak! Jak ja kocham Was trzymać w niepewności. Pewnie jesteście ciekawi, co zobaczyła Abby, co? No niestety. Dowiecie się dopiero w 16 rozdziale! Który dodam... hmm... nie wiem. xd. 16 będzie krótki, ale ciekawy, tak samo, jak 17. A 18 jeszcze nie wiem, bo nie mam go napisanego. A jak Wam się podoba ten rozdział. Piszcie komentarze, kto czyta!

To do następnego! ;*

14 - 'Może rzeczywiście jest już czas na TO?' Cz.1.

I weszliśmy do naszego domku... mojego i Christiana oczywiście. Baaaardzo tu przytulnie. O kurcze! Jest tylko jedno łóżko!

-Yyy... Chris... nie chcę Cię martwić, albo i nie, ale jest tutaj TYLKO jedno łóżko... - powiedziałam z naciskiem na "TYLKO".

-No i co z tego? - odpowiedział obojętnie. Co z tego? Boże... z kim na chodzę?

-No i to z tego, że będziemy musieli spać razem... - powiedziałam speszona.

-No przecież nim Nam się nie stanie... chyba nie będziemy robić jeszcze TEGO... - odp. trochę zmieszany, z naciskiem na "TEGO". Chyba domyślacie się co.

-No nie... - odp. również zmieszana tą sytuacją.

-No to co za problem? Żaden! - zapytał i sam sobie odpowedział, a ja tylko niepewnie przytaknęłam. Powiem szczerze, że trochę się boje, bo jeszczie nigdy wcześniej nie spałam z żadnym chłopakiem. Bez skojarzeń oczywiście. No trudno... jakoś się przeżyję... no... raz się żyje! Tak? I to jeszcze JA JEDNA mam domek z chłopakiem... bo przecież Payton i Caitlin mają razem.

Kiedy już wszyscy się rozgościli i rozpakowali w domkach Justin ogłosił "zbiórkę" koło jego domku. No i poszliśmy tam. Inni już tam NA NAS czekali.

-No to tak! O 15:00 idziemy nad wodę, co wy na to? A jest teraz 14:50. Czyli za 10 min. - przemówił Beebs.

-OK! - krzyknęliśmy wszyscy równo i pobiegliśmy do domków spakować się. Ja się przebrałam w moje kochane czarne bikini z różowymi serduszkami, takie słit emo. ( xd. ). Na to nałożyłam przewiewną białą tunikę. Kiedy wyszłam z łazienki Chris patrzył na mnie z szeroko otwartą buzią i jedyne co zdołał z siebie wykrztusić to "wow". Jaki napaleniec... boże... i pomyśleć tylko, że mam jeszcze z nim spać... masakra!

-Yyy... Chris! Hello! Ziemia do Beadlesa! - wymachiwałam mu rękoma przed oczami i po chwili wrócił na ziemie.

-Yyy... sorry, ale wyglądasz tak seksownie. - wydusił z siebie po chwili.

-Spoczi... - podsumowałam.

No i poszliśmy nad ocean. Byliśmy tam w niecałe 5 min. A może i krócej, albo dłużej... sama już dokładnie nie wiem. Kiedy już tam byliśmy ja i dziewczyny rozwinęłyśmy koce. Ściągnęłam z siebie tunikę, ujawniając swoje jak to powiedział Chris "seksowne" bikini, a Justin, Rayan i Chaz wywalili na wierzch jęzory, z czego ja zaczęłam się śmiać, a Chris każdego z nich po kolei walnął w plecy, a Payton i Caitlin spojrzały na nich gromiącymi wzrokami. Tylko Chaz miał spokój... no może nie... bo oberwał od Chrisa. Wariaty!

Już miałam się kłaść obok dziewczyn na kocu, w celu poopalania się, ale nie zdążyłam bo ktoś, kim później okazał się Christian, wziął mnie na ręcę i biegł ze mną w stronę oceanu, a ja kopałam go po plecach i darłam się na cały głos "puszczaj mnie napaleńcu!", a Justin, Chaz i Rayan pękali ze śmiechu. No to fajnie! Dzięki wielkie chłopakom za wsparcie. Dziewczyną także, bo one zaczęły cicho rechotać.

Nagle poczułam, że jestem cała mokra. I ktoś mnie podtapia... no nic. Co?! Ktoś mnie podtapia?! Aaaaa! Wtedy szybko wskoczyłam na tą osobę, czyli Chrisa, w czego efekcie oboje wylądowaliśmy pod wodą. Dobrze, że mam płuca artystki! Yeeeah! No i Chris jak się okazało też, bo zaczął mnie całować pod wodą. No to nieźle! Ale fajnie było. ( xd. ). Kiedy już się ode mnie odkleił ten napaleniec wynurzyliśmy się spod wody. Inni mieli otwarte oczy i buzię ze ździwienia, że aż tak długo wytrzymaliśmy pod wodą. Po długim "moczeniu się" w wodze Chris "pozwolił mi" poopalać się. Nareszcie trochę relaksu! Yeeeaah! Ale nie na długo, bo już musieliśmy się zbierać. No świetnie! I nici z mojego opalania. Cait i Pay widocznie się nieźle opaliły/spaliły, bo były całe czerwone i się z nich nabijałam. Ale ja jestem głupia. Haha. ( xd. ). Kiedy już byliśmy razem z Chrisem w domku, poszłam pod prysznic.

*Oczami Christiana-napaleńca*

Abby poszła pod prysznic. Ja idę po niej. Nagle do pokoju wparował JB.

-Robimy ognisko! - krzyknął cały uradowany z wielkim bananem na twarzy.

-Spoko! - odp. wesoło.

-To przyjdź zaraz z Abby przed domek i zobaczycie ognisko. Ok? - spytał.

-Spoko! - odp. tak samo i się wyszczerzyłem.

Justin wyszedł.

-Abby! Zaraz idziemy na ognisko! - krzyknąłem przy drzwiach od łazienki.

-Ok! - odkrzyknęła.

Po jakiś 5 min. Abby wyszła z łazienki w samym ręczniku, bo widocznie zapomniała ciuchów, a mi opadła szczęka i zacząłem się ślinić. Jak ona na mnie działa! Masakra!

-Nie śliń się tak, bo Ci śliny kiedyś zabraknie! - krzyknęła śmiejąc się.

-Yyy... sorry. - odp. zmieszany i się uśmiechnąłem. Odwzajemniła ten gest.

-Biorę ciuchy i idę się ubrać! - krzyknęła i szybko czmyknęła do łazienki, a ja w tym czasie się otrząsnąłem i przygotowałem sobie czyste ciuchy. Kiedy wyszła była ubrana w zwykłe dżinsowe spodenki i czarną obcisła bluzkę na ramiączkach. Wyglądała taaaaaak seksownie. Z resztą... jak zwykle. Heh. I ja poszłem się kąpać.

*Oczami Abby*

Bożee... jak ja tu przeżyję skoro za każdym razem, kiedy wyjdę z łazienki lub jakoś się inaczej ubiorę Chris od razu zaczyna się ślinić. Masakra. Co mam zrobić, żeby się przyzwyczaił? Może rzeczywiście jest już czas na TO? Chodź ja jeszcze nie jestem na to do końca gotowa. A Chris? Wgl bym w życiu nie pomyślała, że jemu takie rzeczy w głowie! Przecież to wariat! No własnie! Jeezuuu... ratujcie mnie przed tym zboczonym napaleńcem! Maaaamoooo! Dobra Abby! Spokój! Okey. Nareszcie Chris wyszedł z łazienki i pomliśmy pójść na ognisko. Zgłodniałam.

Piekliśmy sobie kiełbaski, ziemniaki, pianki i wiele więcej na tym ognisku. Było super! Chłopaki cały czas opowiadali kawały, a ja razem z dziewczynami śmiałyśmy się w niebogłosy. Bosko! Jak już zjedliśmy Chaz zaczął opowiadać straaaaaszną historię a ja głupia zaczęłam się bać i tuliłam się do Christiana, co oczywiście mu się podobało, bo jakże inaczej. Po ognisku wszystko rozeszliśmy się do domków. Ja poszłam się przebrać w pidżamę do łazienki. Kiedy wyszłam Chris znowu się ślinił. Ja tu normalnie nie wyrzymam! No... ale mu się nie dziwię, bo w końcu tym razem wyglądałam na serio sekswonie. Miałam na sobię krótkie, różowe spodenki w kratkę, i obcisła bluzkę, także różową z żabką. Ślicznie wyglądałam - to muszę przyznać! Tym razem wybacze to Christianowi. Wtedy on poszedł się 'przebrać' znaczy tylko spodnie od spania czy tam 'bokserki'. A ja tym razem się zawstydziłam, bo kiedy wyszedł i spojrzałam na jego klatę zrobiło mi się gorąco. Chris podszedł do łóżka, cmoknął mnie w usta i położył się obok. Nikt z Nas nie mógł zasnąć, a w pokoju była dziwaczna atmoswera... taka... taka... 'seksowna'? Buhahhaah. ( xd. ). Boję się...

CDN - Ciąg dalszy nastąpi...

Kliknij, aby zobaczyć zdjęcie Payton.

Payton Burrows ( Pay ) - 16-letnia przepiękna blondynka. Nie jest aż takim plastikiem, na jakiego wygląda. Ma poczucie humoru i jest miła. Jest dziewczyną Rayana. Jej przyjacółką jest Caitlin i koleżanką Abby, Chaza, Justina i Christiana. Lubi zakupy i tipsy. W szkole dobrze się uczy. Jej rodzicie są milionerami, więc jest cholernie bogata i ma wszystko, czego tylko zapragnie. Jest zwariowana. Większość ludzi uważa ją za pustą dziwkę, ale nie przejmuję się tym. Ma dość ciemną karynację, bo dużo chodzi do solarium. Zawsze się dobrze ubiera. Nie przepada za sportem. Jest dość przykości i to właśnie podoba się Rayanowi. Jest od wszystkich jak widać o rok starsza.

***

Nareszcie rozdział! Szczęśliwi? Jak mi wyszedł? Dobrze? Następny będzie krótki, ale baaardzoooo ekscytujący. ;p. To nie wiem kiedy następny. ;].

Do zobaczenia! ;*

13 - 'Adelaide Wale jest dziewczyną Christiana Beadlesa'.

Rano się obudziłam z wielkim bananem na twarzy, kiedy tylko pomyślałam o wczorajszym spotkaniu z Christianem. Nareszcie wszystko zaczyna się układać i znowu się uśmiecham! Yeeeey! Dobra, spokój.

Jestem w szkole. Właśnie idę korytarzem do mojej szafki. Gdy już tam doszłam otworzyłam ją i zaczęłam wypakowywać i wpakowywać niepotrzebne i potrzebne ( xd. ) książki, gdy nagle poczułam, że ktoś łapie mnie od tyłu, zaplątując swoje ręce na moim brzuchu i kładzie swoją głowę na moim ramieniu. Oczywiście nie mógł być to kto inny, jak Chris.

-Czeeeść! - krzyknęłam i wyściskałam go.

-Hey słońce! - odpowiedział i mnie pocałował szybko w policzek.

-Co tak mało? - zaczęłam na niby smutać.

-To jeszcze Ci mało?! - powiedział z udawanym zdziwieniem.

-Nooo.... - przeciągnełam słodko.

-Dobra! To będziesz miała za swoje! - krzyknął, przechylił mnie jak pod koniec jakiegoś tańca i zaczął namiętnie całować. Teraz pół szkoły dowiedziało się, że Adelaide Wale jest dziewczyną Christiana Beadlesa. Trochę dziwnie się czułam, kiedy Chris mnie całował, a wszyscy się na Nas patrzą. Po dość długim czasie całowania się usłyszałam nad Nami chrząknięcie. O kurwa! To był dyrektor!

-Ekhem! - chrząknął, a raczej powiedział to. - Co wy tu wyrabiacie?! - krzyknął, a Chris odskoczył ode mnie jak opatrzony, patrząc się na dyrektora.

-Całujemy się. - powiedział jak gdyby nigdy nic Chris. Ten to ma odwagę!

-Czy nie wiecie, że okazywanie uczuć w ten sposób, w miejsu publicznym jest nie dozwolone? - powiedział poważnym głosem.

-Yyy... przepraszamy, to się więcej nie powtórzy... - tym razem ja się odezwałam nieśmiało, kiedy Christian chciał już powiedzieć jakąś cietą ripostę do dyra.

-No dobrze, ale żeby mi to było ostatni raz! - krzyknął i odszedł. A my się zaczęliśmy z Niego nabijać. Mam nadzieję, że tego nie słyszał...

-Było zabawnie! - powiedział Chris, dalej się śmiejąć.

-Noo... - odpowiedziałam i zaczęłam jeszcze bardziej się śmiać, sama nie wiem z czego, w czego rezultacie Chris musiał mnie uspokajać. Po 5 min. mu się wreszcie udało.

*Pora lunchu*

Reszta paczki, jeszcze nie wie, że jesteśmy razem. Właśnie ja i Chris idziemy na stołówkę.

Wzięliśmy jedzenie i poszliśmy w stronę "Naszego" stolika, przy którym już siedziała Caitlin, Rayan, Chaz i Beebs. Na nasz widok razem widocznie się nieźle zdziwili, bo patrzyli na Nas z niemal otwartymi buziami.

-Czeeeść! - krzyknęłam do Nich uśmiechając się.

-Hey... - wszystko odpowiedzieli, dalej nie wiedząc, co się dzieje.

-Czy my o czymś nie wiemy? - zapytali Chaz, Rayan i Cait razem. Justin przecież wie, bo sam mnie do tego namawiał.

-Noo... hmm... nie wiecie chyba tylko tego, że Abby jest moją dziewczyną. - powiedział z dumą i jak gdyby nigdy nic Christian. Ja się tylko do Nich uśmiechnęłam, przytakując.

-Wow! - powiedzieli znowu równo Chaz, Rayan i Cait.

-No nic! Nie ważne! Koniec! Mam pewnien suuuuperoooowy pomysł! - krzyknął wreszcie JB.

-Jaki?! - wszyscy zaczęliśmy się go dopytywać.

-Jak już wiecie, za niecały miesiąc wakacje! - krzyknął uradowany.

-No i co związku z tym? - spytał mało kumaty Chaz.

-Mam taki pomysł abyśmy my wszyscy, całą paczką wyjechali gdzieś! Gdzieś, np. nad ocean czy jakieś morze... co wy na to?! - krzyknął uradowany Justin.

-Super! My chcemy jechać! - wszyscy krzyknęliśmy równo.

-No to super! - powiedział Beebs.

-To kiedy jedziemy? - wypytywali się Rayan i Chaz. Ja i Chris zajmowaliśmy się sobą, a Caitlin gadała razem z Justinem, Rayanem i Chazem.

-No to słuchajcie! - przemówił wreszcie JB. -Wyjeżdżamy 30 czerwca! Nad ocean Spokojny! - krzyknął z zacieszem JB.

No i tak właśnie mają nam minąć wakacje. Extra!

*Miesiąc później, dzień wyjazdu*

-Abby, schodzisz już?! - usłyszałam krzyk Caitlin z dołu. Właśnie kończyłam pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Chris w tym czasie był w łazience za potrzebą. (siku, jakby co. xd.).

Zapinałam torbę kiedy Chris złapał mnie od tyłu i zaczął obracać się ze mną po całym pokoju, czego wynikiem był upadek na podłoge, dobrze, że mam dywan. Ja leżałam na podłodze, a Chris na mnie. Całowialiśmy się, gdy nagle w progu ujrzałam szczerzącego się w Naszą stronę Rayana. Odepchnęłam delikatnie Christiana i powiedziałam mu, że musimy się zbierać, ten tylko głośno wypuścił powietrze z ust i uśmiechnął się. Wstał i pomógł mi.

-No gołąbki! Zbieramy się! - krzyknął uradowany Rayan.

-Już! Już! - krzyknęłam razem z Chrisem.

I tak Chris pomógł mi znieść moje walizki na dół i do auta Justina.

Zabieraliśmy się 2 autami. Autem Justina: JB, Caitlin, ja i Chris, oraz autem Chaza: Chaz, Rayan i jego nowa dziewczyna, Payton. Taka jedna tlenion blondynka, ale nawet fajna. Rayan to ma gust.

I tak pojechaliśmy na lotnisko, a potem z lotniska do samolotu. Lecieliśmy z 3 godziny. Masakra. Jeszcze oczywście musiałam siedzieć z Chrisem, bo on z Caitlin mi nie pozwolił. Wariat! Ale przynajmniej było śmiesznie. Dobrze, że licieliśmy prywatnym samolotem Justina. A wiecie, że Justin i Caitlin są razem?! Nie? No to teraz Wam mówię! Haha. Taak... to było wielkie wydarzenie. Chociaż... nie byliśmy aż tak zdziwieni, jak kiedy reszta dowiedziała się, że ja chodzę z Beadlesem. Noo... to w samolocie siedzieliśmy tak: Ja i Chris, jak już wiecie, Rayan oczywiście ze swoją dziewczyną Payton, Justin i Caitlin, a Chaz sam, ale i tak co chwilę do kogoś podchodził i się wygłupiał. Potem na szczęście zasnął i mogliśmy zastać trochę spokoju, ale nie na długo, bo zaraz Christian zaczął opowiadać swoje kawały i wszyscy śmialiśmy się w niebogłosy, a ja najbardziej. I znowu musiał mnie uspokajać, ale nie sam. Rayan, Justin i Chris mnie uspokajali. Wreszcie im się udało. Ja to mam te napady śmiechu. Haha!

Już prawie jesteśmy na miejscu. Wszyscy śpią, tylko nie ja. Chris na moim ramieniu na dodatek, ale tak słodko wygląda. Caitlin i Justin są do siebie przytuleni. Payton i Rayan tak samo. Chaz dalej śpi sam. No... i co? Ja się nudzę, więc wszystkich obudzę w baaardzo ciekawy sposób. Delikatnie odsunęłam od siebie Chrisa, wstałam i powędrowałam do "kuchni" w samolocie i znalazłam taki fajny "dzwonek" takie coś, jakby spryskiwacz powietrza, tylko takie jak się budzi w wojsku. Wezmę pod pretekst, że brzydko tu pachniało, bo Chaz piernął i chciałam popryskać i tak wszystkich obudzę. Ale będzie śmiechu. Pewnie mnie za to zabiją, ale raz się żyję. Może mnie Chris obroni, w co wątpie. A może jednak? Nie ważne.

Więc jak pomyślałam, tak też zrobiłam. I już chwilę po moim "spryskiwaniu pomieszczenia" wszyscy obudzili się z krzykiem. Ale było zabawnie. Ja się smiałam, a oni ganali za mną po całym samolocie. Wreszcie Chirs mnie dogonił i zaczął mnie łaskotwać, a potem zacałował mnie na śmierć. Masakraaa. Ale nawet fajnie było.

Kiedy już wylądowaliśmy, wyszliśmy z samolotu i pojechaliśmy do naszych domków letniskowych.

-No to jak się dzielimy? - zapytał Justin.

-Ja z Abby! - krzyknął Chirs, ja na niego dziwnie spojrzałam, ale z chwilę się uśmiechnęłam i przytuliłam go.

-Ja z Justinem! - krzyknełam Caitlin, a Beebs się do niej uśmiechnął.

-No! To ja mam z Payton! - krzyknął uradowany Rayan.

-A ja co? Sam? - krzyknął zasmucony Chaz.

-No tak nie może być. - powiedział zmartwiony Justin.

-Justin... to może ja będę miała domek razem z Payton? - zapytała Caitlin.

-To dobry pomysł! - krzyknął Rayan.

-No to teraz ja, Rayan i Chaz mamy razem domek trzyosobowy, a Cait i Pay razem, tak samo jak Abby i Chris, tak? - wypowiedział się JB.

-Tak! - wszyscy krzyknęliśmy równo, Justin dał Nam klucze do domków i się rozeszliśmy w swoje strony.

Te wakacje będą baaaardzoooo udane!

***

Ciekawy? Nie wiem. Ale wiem jedno... nie... nie wiem... a czego? Kiedy będzie następny rozdział... noo... hmm... kiedy go napiszę, bo mi się już skończyły pomysły. Teraz może być trochę większa przerwa, bo mam zastój weny... no najwyższy czas. ;p. Aaa... KochamSiebiex3 nie zjedź mnie, jak nie będę dodawać next'a. ;p. Ok? ;]. Bo już nigdy wtedy nie będzie rozdziałów.

No to do następnego! ;*

12 - 'A skąd on kurwa wie, że kocham tego downa?'

*Oczami Abby*

Pół nocy nie przespałam. Czemu? Bo "mój kochany" Christian wyznał mi miłość! Tak! Niby super, ale nie. Widziałam, że nie mówił tego szczerze. W jego oczach mogłam to wyczytać na kilomentr. Jechało kłamstwem od niego.

A co jeśli mówił prawdę? Hmm... może źle postąpiłam go tak traktując? Nie! Napewno nie! Nie dam się już nabrać na tę jego "piękną mordkę". Ooo nie! Jestem silna! Byłam słaba, jestem silna i będę silna. Ludzie się zmieniają, noo... hmm... przynajmniej tak jest w moim przypadku. Boję się co bęzie dalej. Dzisiaj idę do szkoły. Niestety. Muszę. Nie mogę tak często opuszczać szkoły, tylko dlatego, że mam "problemy miłosne".

Wstałam z łóżka zmęczona jak nigdy i powędrowałam do łazienki biorąc przy tym żółtą, pierwszą, którą miałam pod ręką tunikę i czarne rurki. No i jeszcze bieliznę oczywiście. Wzięłam szybki przysznic i ubrałam się w czyste ciuchy. Zrobiłam lekki makijaż, ale nałożyłam trochę więcej pudru niż zwykle, na podkrążone oczy i czerwone policzki. Fryzurę zrobiłam sobie emo, chodź taką nie do końca. Nic mi się dzisiaj nie chciało, a szczególnie tapirować sobie włosów. Wyszłam z łazienki ubrałam czarne, zwykłe, klasyczne trampki, wzięłam torbę z książkami i zeszłam na dół, do kuchni coś zjeść. Niestety muszę sobie robić sama jedzenie, bo moi rodzicie wyjechali na jakiś czas do Hollywood kręcić jakiś film. Chyba rok, tak? Może. Szczerze? Mam to wszystko w dupie. Tak samo jak moje życie. Zrobiłam sobie płatki z mlekiem, szybko zjadłam i poszłam na korytarz, nakładjąc przy tym czarną bluzę i torbę na ramie. Wyszłam z domu zamykając go na klucz. I ruszyłam sama, powolnym krokiem do szkoły. Ciekawe co będę dzisiaj mówić o tym, że byłam wczoraj na "randcę" z Beadlesem. Yghhh... na samą myśl o tym pedale mdli mnie. Ale jakoś będzie trzeba przeżyć ten jakże żenujący i bezsensowny dzień.

Weszłam do szkoły, odrazu idąc w stronę mojej szafki z numerem 333, fajnie, nie? Ale to nie ważne. Gdy odkładałam niepotrzebne książki do szafki podeszła do mnie Caitlin z dziwną miną. Jakby była na mnie zła. Już się boję, co to z tego wyniknie.

-Coś ty zrobiła Chrisowi?! - wydarła się na mnie na wstępnie.

-Jak to co?! - odkrzyknęłam.

-Odkąd wrócił z wczorajszej "randki" z Tobą cały czas jest smutny, wkurwiony na cały świat i jakiś dziwny. - powiedziała już trochę ciszej.

-A myślisz, że ja czuję się lepiej niż on?! Nie sądzę! - wydarłam się i ruszyłam w stronę dziewczyńskiej toalety. Caitlin za mną.

-No nie widać tego po Tobie... - odp. trochę speszona tym, że się na mnie wydarła. -Przepraszam... - powiedziała po chwili i mnie lekko przytuliła.

-Nic nie szkodzi. - powiedziałam obojętnie.

-To powiesz mi co się wczoraj między Wami wydażyło? - spytała czule.

-Noo... ymm... bo Chris wczoraj powiedział, że... że... że mnie kocha... - powiedziałam speszona.

-Ooouuu.... - tylko tyle zdołała wydusić.

-No i ja mu nie uwieżyłam... - powiedziałam dalej speszona.

-Czemu? - spytała zaskoczona.

-Nooo... wszystko Ci opowiem od początku. - zaproponowałam i przez następne wszystkie przerwy i lekcje opowiadałam jak to było między mną a Chrisem przez ten cały czas. Wyjawiłam jej, że też kocham Chrisa, ale nie powiem mu tego, bo to nie wporządku w tej sytuacji wobec niego. Tak myśle. No i Cait.

Nareszcie nadeszła pora luchu. Niby dobra, niby zła. Czemu dobra? Jestem głodna. Czemu zła? Spotkam Chrisa i Justina. Boję się. Z resztą... jak zwykle. Ale postaram się być silna. Mam na nazwisko Wale? Tak? No to ok! I poszłam razem z Caitlin w stonę stołówki. Wzięłyśmy jakieś "jedzienie" i ruszyłyśmy do "naszego" (czyli naszej paczki) stolika. Na szczęście nie musiałam siedzieć ani koło Chrisa, ani Justina. Siedziałam między Caitlin i Chazem. Na przeciwko siedział smutny Chris, obok niego pocieszający go JB i tak samo postępował, siedzący obok Chrisa - Ryan. Ja tak samo byłam smutna, ale nie okazywałam tak tego. Chyba już wszyscy się dowiedzieli z naszej paczki, jak wczoraj potraktowałam Christiana, bo tylko Caitlin ze mną rozmawiała. Inni patrzyli na mnie dziwnym wzrokiem, jakbym "zabiła" im Chrisa, czego szczerze żałuję, że nie zrobiłam, jak go poznałam. Żenada! Wszycy przeciwko mnie! Co ja takiego kurwa zrobiłam?! To nie był kurcze największy grzech na świecie! Tak?! Mam rację, czy nie?! Mam? Super! Chociaż sama w to do końca nie wierzyłam, no ale co mam zrobić? Nic! Kurwaa! Coś jest ze mną nie tak, że sama sobie zadaje piepszone pytania i sama na nie chujowo odpowiadam! Jestem jakaś chora umysłowo! Mamoooo! Ratuj! (to takie żartobliwe!) Znowu! Yghh!

Po skończonym lunchu szłam sama w stronę mojej sali lekcyjnej. Chemia. Mówiłam już, że nienawidzę Chemii? Nie? To teraz mówie! Siedziałam na ławce tępo patrząc na swoje odbicie w Iphon'ie. Ale ja jestem brzydka! Błee. Nie ważne. Nagle nademną stanęła jakaś niezidentyfikowana przezemnie istota. Chyba chłopak. Chyba napewno. I Chyba Justin, i też chyba napewno on. Podniosłam lekko głowę.

-Czego...? - spytałam z ironią, zimnym głosem.

-Chcę porozmawiać z Tobą. - powiedział poważnym głosem.

-Po co? - znowu spytałam z większą ironią. JB zaciągnął mnie za szkołe, szłam za nim z niechęcią. I tak nie będę z Nim o niczym gadać! Nie mamy o czym gadać!

-Bo już dłużej tego nie zniose! Tego, że Chris jest zrozmaczony jak cholera przez Ciebie, a ty kurwa nic z tym nie robisz, jak go kochasz! Tylko siedzisz obrażona na cały świat! - wykrzyczał mi w twarz, a do mnie wreszcie wszystko dotarło. Wow! Ten to na mnie działa! Ale stop, stop! A skąd on kurwa wie, że kocham tego downa?

-Skąd wiesz, że bujam się w tym debilu? - spytałam zdziwiona.

-Yyy... Caitlin mi powiedziała. - odp. speszony.

-Wiedziałam! - krzyknęłam lekko zdenerwowana.

-Ale nic jej nie mów i nie rozgrzebuj tego! Ok? Już i tak cała nasza paczka wie! - mówił podniesionym głosem. I też błagalnym. Wyglądał komicznie. Haha. Ooo! Trochę mi się humor poprawił! Super! Ironia! I znowu zażenowanie!

-Spoko. - odp.

-To jak? Masz zamiar powiedzieć Chrisowi, że go kochasz, czy nie? - spytał. On spytał! Tak po prostu! Jakby to była taka łatwa sprawa! Kurwa! Ale debil! Nie! Debil to Chris, on to matoł.

-Ty matole! Myślisz, że to takie łatwe kurwa?! - krzyknęłam na niego.

-Wiem, że to jest trudne, bo sam to mówiłem. Tobie. - powiedział, ale to "tobie" trochę ciszej. Ale słyszałam to.

-No ale ja nie dam rady! - znowu krzyknęłam.

-Dasz! Jak ja dałem i on dał to ty kurcze też! Jesteś miękka czy twarda?! - motywował mnie. Kurwa, on to ma podejście! Sarkazm.

-Dobra! Powiem mu! - krzyknęłam już znudzona tą rozmową. Powiem mu! A co się będę?! A jak!

*Na spotkaniu z Chrstianem, 2 dni po rozmowie z Justinem, nadal oczami Abby*

Boże... ja mu tego nie powiem! Boję się jak cholera! Ratunku!

Właśnie siedzie na ławce w parku i czekam na Chrisa. Zaraz wymiękne i uciekne stąd! Masakra! Jeszcze niegdy tak się niczego nie bałam wyznać, jak dzisiaj. Noo... ale obiecałam Justinowi, że powiem Chriowi prawdę, żeby już nie smutał. Sama jestem smutna i wkurzona na cały świat. Tak jak i on. Więc dla nas obojga tak będzie lepiej. Bo na serio go kocham i chcę mu to powiedzieć. Odważę się!

Nagle w oddali zobaczyłam zbliżającą się do mnie sylwetkę chłopaka. To Christian. A już myślałam, że nie przyjdzie. Dobra! Wdech, wydech, wdech, wdech. Coś powieszałam? Chyba tak. Nie ważne. Kiedy Chris już był przy mnie, wstałam.

-Chris... ja chciałam Cię przeprosić za moje zachowanie wobec Ciebie... wtedy... kiedy powiedziałeś, że mnie kocham... chciałam... - zacięłam się. A na twarzy Christiana pojawił się lekki uśmiech i rozpromienienie. -chciałam... Ci powiedzieć... to samo... - powiedziałam speszona, wpatrując się w swoje buty. Chrisa widocznie wmurowało bo stał nieruchomy tak samo jak ja. Chyba to do niego jeszcze nie dotarło.

-Chris... - podniósł głowę. -Kocham Cię. - powiedziałam pewna swoich słów. Chris tylko szeroko się uśmiechnął szepnął przy moim uchu tak bardzo uszczęśliwiające mnie 2 słowa "Kocham Cię" i wpił się w moje usta, co od razu odwzajemniłam. To był ten "nasz pierwszy prawdziwy pocałunek miłości". Jak w bajce. Masakra. To jest chyba najpiękniejszy dzień w moim CAŁYYYM zasranym życiu! Oł yeaaah! Oł taak! Yeeeey... jak dziecko! ( xd. ).

*Oczami Christiana*

Boże! Nie mogę w to uwieżyć! Ona też mnie kocha! Yeeeey! To najpiękniejszy dzień w CAAŁYYM moim życiu! Ale się ciesze!

***

Ale się natrudziłam pisząc ten rozdział. Zwlekałam przy tym, czy wziąść, żeby byli razem, ale ja już nie wytrzymam. xd. Co myślicie o tym rozdziale? Proszę o szczere opinie. Następny przewiduję we Wtorek. Może się doczekacie! xd. To do następnego! ;*

11 - 'Po prostu nie mogę uwierzyć, jakim jesteś chujem!'

Niedziela... taak! Jakie to ja mam na dzisiaj plany? Hmm...? Niech się zastanowie. A tak! Dzisiaj... o 19 jestem umówiona z Chrisem. Ciekawe jak to będzie. Muszę przyznać, że trochę się boje. Gdzie idziemy? Nie wiem. Więc wysłałam do Niego sms'a następującej treści: "To dzisiaj o 19, tak? A gdzie idziemy?". Za chwilę dostałam odpowiedź, treści: "Tak, 19. Gdzie? Kino! I poprzedzę Twoje następne pytanie i odpowiem, że idziemy na bajkę "Rango", spodoba Ci się! ;*". WOW! Wariat! Zaśmiałam się. No to tak... jest godzina 13... CO?! 13? OMG! Ile ja spałam?! A no tak! Przecież w nocy przyszedł do mnie z wizytą "bajkowiec". Dobra. Ale, ale! Chwila! Co powiedzą Justin, Chaz, Rayan i Caitlin, jak się dowiedzą, że idę na "randkę" z Chrisem? Już na samą myśl się boję ich reakcji. Pewnie... jak zwykle, Rayan i Chaz będą zacieszać, a Justin będę wkurwiony. Wspaniale! A co na to Cait? Nie mam pojęcia. Może się ucieszy? Że idę na randkę z jej bratem i wreszcie się polubiliśmy? Nie mam zielonego, granatowego i innych kolorów tęczy pojęcia.

Zadzwoniłam do Caitlin, powiedzieć jej o randce z jej bratem. Ciekawe co powie. Nie ważne. I tak muszę jej o tym powiedzieć, bo i tak się dowie prędzej, czy późnej, więc co to za różnica? Okey. Dzwonie.

*Rozmowa z Caitlin*

-Czeeść Caitlin! - krzyknęłam do słuchawki udając szczęście, bo to nie było takie łatwe.

-Czeeść Abby! - chyba coś wyczuła, bo odp. trochę nie pewnie. -Co jest? Wiem, że coś jest nie tak, więc mów o co chodzi i nie owijaj w bawełnę. - odp. z zażenowaniem i ekscytacją. Dziwna.

-Yyy.... rozgryzłaś mnie! - krzyknęłam już trochę pewniej, ale za chwilę się zaciełam.

-Noo... to mów! - też krzyknęła podniecona.

-No to... znowu mam randkę! Yeaah! - odp. nie za bardzo wyjaśniając o co chodzi, bo nie powiedziałam, z kim mam tą randkę.

-Taaaak?! Z kim?! - odp. ucieszona. -Z Marcusem?! Tak?! - sama sobie odp. na swoje pytanie.

-Yyy... nie. - odp. nie pewnie.

-To z kim? - zapytała zieciekawiona.

-Z... yym... - zacięłam się.

-Nooo? Wyduś to z siebie! - popędzała mnie.

-Z.... T-Twoim b-bratem..... - odp. speszona i zawstydzona tym.

-Coooooooooooo?! - odp. nie dowieżając. -Nie wieże! Ty i Christian?! - krzyknęła uradowana? Tak!

-Noooo.... - odp. już trochę spokojniej.

-To super! - odp. ucieszona.

-To dobrze, że wszystko dobrze. - odp. śmiejąc się ze swoich słów. Caitlin też zaczęła się śmiać.

-To o ktorej masz tą randkę? - zapytała podekscytowana.

-O 19. Idziemy do kina. I pomysł Chrisa, na bajkę! - odp. śmiejąc się.

-Haahhaah. Na bajkę?! No to nieźle! - odp. również się śmiejąc. -To mam pomóc Ci się przygotować? Tak? - spytała.

-Noo... tak! - odp. dość głośno.

-Ok. To ZARAZ u Cb będę PA! - i rozłączyła się. Wow! Nie spodziewałam się takiej reakcji z jej strony. Ale dobra, nie wnikam.

*Koniec rozmowy*

No to... extra! Caitlin się cieszy, że mam randkę z jej bratem! Trochę dziwnie to brzmi... hmm... nie ważne. Zaraz będzie u mnie.

Wstałam i ruszyłam do łazienki, biorąc przy tym bieliznę i szlafrok. Umyłam się. Włosy także. Ubrałam bieliznę i szlafrok. Kiedy wyszłam z łazienki i moim pokoju czekała już na mnie dalej uradowana Caitlin.

-Cześć! - krzyknęłąm do niej.

-Hey! - odp. -To co? Bierzemy się do pracy? - spytała podekscytowana.

-Ale tak już?! O tej porze? - spytałam zaskoczona.

-Nooo... a kiedy? Musisz wyglądać olśniewająco na spotkaniu z moim bratem! - zaśmiała się.

-No ok. Masz rację! - też się zaśmiałam.

No i zabrałyśmy się do pracy. Najpierw Cait zabrała się za robienie mi makijażu i malowanie paznokci. Po co tyle tego? Nie mam bladego pojęcia. Wyglądałam super! Fryzurka, jak fryzurka, nie taka bardzo emo, ale przepiękna! Teraz trzeba wybrać jakieś ciuchy. Zajęło Nam to dobre 2 godziny! Masakra! Nie mam już na nic siły. Wreszcie wybrałyśmy białe rurki, zieloną tunikę i takiego samego koloru, jak tunika, buty na dość wysokim obcasie, które pożyczyła mi Caitlin, bo sama to nie chodzę w szpilkach, więc Cait będzie mnie uczyć na nich chodzić.

O mało się na nich nie zabiłam! Co za huj wymyślił szpilki?! Kurwa! Nogi mnie bolą jak cholera! -Krzyczałam do siebie w myślach. Masakra. Zaraz dostanę jakiś odcisków! Już nie ważne. Ale przynajmniej umiem chodzić w "tym czymś". Żaaal. Okey.

Jest już 18. Wow! Ale ten czas szybko leci. Za godzinę przyjdzie po mnie Chris. Naprawdę, Caitlin się postarała i wyglądałam jak księżniczka. Ciekawe czy spodobam się panu przystojnemu. Co ja gadam?! Dobra. Opanuj się Abby. Okey. Jest już dobrze. Chyba... yghh! Ok. Co mam robić przez jeszcze godzine?! No! Pytam się! Oo! Wiem! Pooglądam sobie TV. Włączyłam MTV i akurat leciała piosenka Bieber'a, "Baby", zaczęłam nabijać sie z jego starej fryzurki i piosenki. Ale masakra! Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Był to nie kto inny, jak Chris, bo zobaczyłam go w "dziurce" od drzwi. Wyłączyłam telewizor i jeszcze raz spojrzałam w lusterko. Wyglądałam znośnie. Nie no! Co tu okłamywać wyglądałam niebiańsko! Chris będzie zachwycony! Przynajmniej mam taką nadzieję. Otworzyłam mu drzwi. Na przywitanie Chris pocałował mnie w policzek.

-Cześć piękna. - odp. rechocząc lekko. Ależ on jest słodkiii. Mrrr. Bożee... ze mną coś jest nie tak.

-Hey! - odp. uśmiechając się słodko.

-Wyglądasz olśniewająco! - odp. jak dżenelmen. Ale się postarał. Wow!

-Dziękuję! Ty też wyglądasz oszałamiająco. - odp. śmiejąc się i on też. Dał mi czerwoną różyczkę, którą jeszcze zaniosłam do domu i poszliśmy do kina.

Film był super! Normalnie uśmiałam się jak nigdy. Chris cały czas przedrzeźniał tą jaszczukrę Rango. Haha. On jest cudowny!

Po filmie poszliśmy na "romantyczny" spacer po parku. Yeeey!

Nagle Chris zatrzymał się w "magicznym" i odległym, odcywilizowanym miejscu w parku. Nigdy tu nie byłam. Było przepięknie.

-Chris... mam do Ciebie pytanie... -zaczęłam.

-Tak? - zapytał.

-Yyy... czemu tak bardzo nie chcesz, abym umawiała się z Marcusem? Przecież to naprawdę fajny chłopak! - wydusiłam to z siebie.

-Yyy... sam nie wiem... - odp. speszony, ale wiem dlaczego.

*Oczami Christiana*

-Nie chcę, abyś się z Nim umawiała, bo on robi to tylko dla tego, żeby Cię zaliczyć, tak jak każdą ładną laskę w tej szkole! - nie wytrzymałem i prawie że krzynąłem z wyrzutem.

-Co?! - spytała niedowierzając. -Naprawdę tak o mnie myślisz? Że pójdę z Nim do łóżka na pierwszej lub drugiej randce?! - wydarła się na mnie. Gorzkie łzy żalu spływały po jej czerwonych policzkach.

-Nie... nie o to mi chodziło! Źle mnie zrozumiałaś! - krzyknąłem. Też już miałem łzy w oczach. A było tak pięknie.

-A jak?! To, że jestem niby puszczalska?! Tak?! - znowu krzyknęła.

-Robię to, aby Cię choronić! - powiedziałem głośno.

-Po co?! Nie znasz mnie, ani mojego życia! Wgl mnie nie znasz! Nie masz bladego pojęcia co lubię, itd.! - krzyknęła.

-Właśnie, że wiem! Wiem, co robisz w każdej minucie swojego życia! - odp.

-Jak cudem?! Po co Ci to wszystko wiedzieć? - zapytała już trochę spokojniej.

-Boo... - zaciąłem się, ale po chwili zebrałem się na odwagę. -Robię to... bo Cię Kocham Abby... - powiedziałem poważnie, ale jakoś tak źle dobrałem wyrazy.

-Coo?! - widocznie niedowierzała moim słową.

-Kocham Cię. - powtórzyłem.

-Słyszałam, jasne?! - odpyskowała. -Po prostu nie mogę uwieżyć, jakim jesteś chujem! I tak po prostu mi to mówisz! - krzyknęła płacząc.

-Ale to prawda! Kocham Cię nad życie! - krzyknąłem, a słone, pojedyncze łzy spływały po moich policzkach. Przy niej wymiękam!

-Pff... nie wieże w ani jedno Twoje słowo! Nie mam już na to siły! Niby mnie wiecznie nie nawidzisz, ale całujesz! Ja już sama nie wiem o co Ci chodzi! - dalej krzyczała z wyrzutem.

-Proszę! Uwież mi! To prawda! Kocham Cię! - dalej próbowałem ją przekonać, ale na nic moje wysiłki.

-Nie Chris... ty tylko sobie to usmiadomiłeś. Jak możesz kochać osobę, która znasz ledwo miesiąc? - powiedziała ciuchutko, ale usłyszałem to.

-Właśnie, że moge. - odp. pewnie.

-Nie... przykro mi... ale ja już Ci nie wieżę... żegnaj Christian. - powiedziała płacząc i odeszła. To były ostatnie słowa, jakie do mnie skierowała.

Ja naprawdę kocham ją nad życie! Jak ona mogła pomyśleć, że ją okłamuje? Te pytania zadawałem sobie przez całą noc. Nie mogłem zasnąć. Co będzie dalej? Nie wiem... wiem jedno... boję się... tego... co będzie... jutro. I tak rozmyślając wreszcie zasnąłem.

***

Masaaakraaa! Jaki dłuuuuugi! Chyba za dłuuuugi! xd. Ale to rekompensata za to, że ostatnie były takie nudne i króciutkie. ;p. Ale się natrudziłam nad tym rozdziałem! Jak jeszcze nigdy dad żadnym! xd. Haaha. Ale chyba było warto. ;]. Podoba Wam się ten rozdział? Proszę o szczere opinię. Dziękuję. ;*

Do następnego! ;3

10 - 'Trzeba być totalnym idiotą, aby przychodzić do kogoś w środku nocy!'

*Oczami Abby*

Noc była upiorna. Wgl nie mogłam zasnąć... Yghh! Na dodatek na dworze wiało, jakby tornado tam było. Wiem, że to głupie, ale bałam się cieni, które "błądzły" po moich pokojowych ścianach. Cienie były spowodowane światłem z dwornych lamp, które świeciło na gałęzie, które "tańczyły" w rytm wiatru. To było przerażające. Nagle moje okno otworzyło się z ogromnym hukiem i trzaskiem a mnie opętała fala zimna i strachu. Wstałam przestraszona i szybko pobiegłam kawałek pokoju, aby zamknąć okno, kiedy złapałam za "klamke" od okna zauważyłam, że coś się porusza na dworze, strasznie się wystaszyłam, popatrzyłam jeszcze raz, ale już nic nie zauważyłam, chyba mi się przywidziało. Zamknęłam okno. Kiedy zasłaniałam zasłony znowu zobaczyłam, że coś się poruszyło i jeszcze bardziej się wystaszyłam, ale po chwili opamiętałam się, że w końcu co to może być o tej pojrze? Z resztą... co tu do mnie przyjdzie? Duch? Haha, zabawne! Pewnie jakieś zwierze sobie "hasa" po podworku. ( xd. ).

Szłam w stronę swojego łóżka, kiedy nagle usłyszałam trzask pochodzący z łazienki. Bo łazienkę, mam swoją, w swoim pokoju. Wystraszona jak nigdy wzięłam telefon, który podświetlał mi drogę i z szuflady wyciągnęłam kijek. Skąd go tam mam? Na wszelki wypadek. Haha. Wiem, to zabawne, ale taka jest prawda. Nie ważne. Ruszyłam w stronę drzwi od łazienki, cała się trzęsąc. Na moje nieszczęście byłam na dodatek sama w domu, bo moi rodzicie mają nocke, a mój brat już wyjechał, tak, bez pożegnania, nawet nie wiem kiedy. Żaaal. Okey. Wracając do mnie... byłam już przy drzwiach od łazienki. Otworzyłam je.

-Kto tu jest?! - krzyknęłam na wstępie. Nikt mi nie odpowiedział, ale za to ktoś zamknął za mną drzwi od łazienki. Przerażona rzuciłam na ziemię telefon oraz kijek i zaczęłam walić pięściami w drzwi, cała przerażona. Po moich czerwonych od strachu, rozgrzanych polikach spływały łzy strachu. Wtedy poczułam, jak ktoś łapie mnie od tyłu, zaplątując swoje ręcę na moim brzuchu. Pisnęłam przestraszona. Ale od razu się uspokoiłam kiedy przy uchu usłyszałam seksowny szept Christiana.

-Co tam porabiasz? Hmmmm...? - powiedział tak seksownie przy moim uchu lekko je przegryzając, a po mnie przeszedł ziemny, ale trochę przyjemny dreszczyk.

-Co t-ty tu robisz?! - krzyknęłam, dalej jąkając się ze strachu.

-Wpadłem do Ciebie. Co? Coś nie tak? - odp. znowu seksownie.

-Noo... hmm... no wiesz... trzeba być totalnym idiotą, aby przychodzić do kogoś w środku nocy! Na serio jesteś takim debilem, czy tylko udajesz? - spytałam z ironią. Wtedy Chris zapalił światło.

-Tylko udaję! - odp. i wpił się w moje usta, tak namiętnie, że musiałam to odwzajemnić. Co ja robię? Masakra!

-Nienawidzię Ci... - powiedziałam, jak się ode mnie odkleił, ale nie mogłam dokończyć, bo znwou zatkał mi usta pocałunkiem. Tym razem go odepchnęłam.

-Nienawi... - i znowu nie dokończyłam, z tego samego powodu.

-Nie... - co kurwa? Yghhh! To samo! On na serio ma coś z głową!

-STOP! - krzyknęłam, zanim znowu miał zamiar coś zrobić.

-Czemu to robisz? - spytałam łagodniej.

-Robię to, bo nie chcę usłyszeć Twoich słów, które jak sama wiesz, nie są prawdą - odp. obojętnie.

-Owszem, są! - odp. zażenowana.

-Kłamstwo! - krzyknął ze śmiechem.

-N... - znowu! Wariat!

-Niena... - skończony down!

-STÓJ! - znowu krzyknęłam.

-Kiedy przestaniesz to robić? - spytałam.

-Ja przestenę TO robić, kiedy ty przestaniesz mówić TE 2 słowa. - odp. z naciskiem na "TO" i "TE 2".

-Ygghhhh! Dobra! Na poważnie. Co tu robisz? - spytałam omotana.

*Oczami Christiana*

...

-Nie pozwolę, aby Marcus Cię skrzywdził! - krzyknąłem wreszcie.

-Cooo? - odp. zdziwiona. -Co ty wygadujesz?

-Przyszłem tu, bo chcę Cię ostrzec przed Marcusem. - powtórzyłem.

-Słyszałam, tak? - odpowiedziała na wstępie. -Ale czemu Marcus miałby to robić? - spytała.

-Bo wiem jaki on jest. Podrywa wszystkie laski w szkole. Nie zauważyłaś? - zapytałem. Ta tylko wzruszyła ramionami i rozpłakała się. Uwierzyła mi! Yeeaaah! Co?! A tak! Uwierzyyyyłaaa miii! Ołłł taaaak! Ołł yeees! Teraz wygram zakład! Ale! Chwila, chwila! Nie mogę jej tego zrobić. Ja... ja... kocham ją! Co mam robić? Zastanawiałem się, ale oprzytomniałem, kiedy Abby się do mnie przytuliła. Objąłem ją, dając swoje ręcę, na jej plecy. Lekko ją odsunąłem od siebie i patrzyliśmy sobie w oczy. Nagle ONA mnie pocałowała. Byłem cały zdziwiony, jak nigdy, ale i tak to po chwili odwzajemniłem. Miałby przepuścić taką okazję?! Haha! Nigdy w życiu! Kiedy "moja ślicznotka" się już uspokoiła poczekałem aż zaśnie i wyszłem z jej domu, tak samo jak weszłem. Lepiej żebyście nie wiedzieli, jak to zrobiłem. Haha. ( xd. ). To była baaardzoo ciekawa i miła na swój sposób noc. ( dziwnie to brzmi. xd. Ta "noc". xd. ).

***

Fajny? Nie wiem. Krótki? Taki sobie.

Nie mam na nic siły. Następne 2 rozdziały, które mam już napisane są pełne emocji i są też dość długie, więc szykujcie się! xd. Następny rozdział nie wiem kiedy. Za 2 dni? Chyba. Nie jestem pewna. ;p.

Do następnego! ;*

09 - 'Rozsądek mówił mi NIE, a serce krzyczało CAŁUJ GO DURNA!'

*Oczami Christiana*

-Kurwa! - krzyknąłem dość cicho, siedząć w pokoju Abby i czekając na nią. - Co ich tak długo nie ma? - rozmyślałem wkurwiony jak nigdy.

-Już dłużej tego nie wytrzymam! - znowu krzyknęłem i postanowiłem pójść do dół, w zamiarze wyjścia z jej domu. Przed wyjściem coś mnie podkusiło, aby wyjrzeć przez otwór w drzwiach. Chętnie cofnąłbym czas i został jeszcze na góże, żeby tylko nie widzieć całujących się Abby i Marcusa. Już ją zauroczył? Świetnie! Czujecie ten sarkazm? Bo ja tak! Usiadłem na małej ławeczcie na korytarzu i czekałem aż Panna Adelaide wejdzie do środka, no i stało się!

*Oczami Adelaide*

Na randce było cudownie! Przed moim domem, kiedy Marcus mnie odprowadzał do domu, pocałował mnie w usta na pożegnanie. Miałam takie dziwne przeczucie, wrażenie, że ktoś wtedy na Nas patrzył, ale to niemożliwe!

A jednak! Kiedy tylko weszłam do domu ujrzałam wściekłego Beadlesa siędzącego na ławce i jak się domyślam, czekającego na mnie. Debil!

-Co ty tu robisz? - spytałam zła.

-Czekam na Ciebie... - odp. wzruszajac ramionami. Powiedział to takim tajemniczym głosem...

-Po co? - spytałam z ironią.

-Noo... hmm... to co widziałem przed chwilą przed drzwiami było bardzo interesujące... hmm... - powiedział z sarkazmem.

-Podglądałeś Nas?! - krzyknęłam na niego wściekła.

-Miałem powody. - odp. znowu tajemniczo i z kpiącym uśmieszkiem.

-Niby jakie? - zapytałam z ironią.

-Takie, że... - podszedł do mnie i przygwoździł mnie do ściany. - Wiem... że się we mnie bujasz. - odp. zwycięsko.

-Haha! Chyba śnisz! - odp. również zwycięsko, prychając.

-Noo... to ty śnisz o mnie nocami! Hah! - odp. śmiejąc się.

-Jasne! W twoich marzeniach! - odp. lekko już zdenerwowana tą wymianą zdań.

-Chyba w Twoich marzeniach jestem JA! - odp. znowu śmiejąc się.

-Yhyyym... - przeciągnełąm z ironią, zażenowana tą, a nie inną sytuacją.

Postanowiłam teraz przejąć inicjatywę i to ja go tym razem przygwoździłam do ściany.

-Mmhhmm... lubię to! - odp. sarkazmem, a zarazem rozbawieniem.

-To nie FaceBook! - odp. również z sarkazmem i zaczęłam się rechotać, on też. Nagle spojrzałam na niego złowrogim wzrokiem, to uciszył się, ale za chwilę słodko się uśmiechnęłam, wywołując na jego policzak rumieńce. To było słodkie.

*Oczami Chrisa*

Ona jest taka słodka! Mmmhhmm...

Nagle Wale przybliżyła się do mnie i przesunęła kciukiem po mojej dolnej wardze, wywołując u mnie przyjemny dreszczyk. Dobrze wiedziałem, co się zaraz stanie.

A ta spryciara za miast w moje usta, to podążyła ustami do mojego ucha. I zamiast wziąść się wpić w moje rozgrzane usta jak pijawka to ona tylko wypowiedziała 9, wkurwiających mnie słów.

-Oj chłopczyku, chłopczyku, to ty się we mnie bujasz... - powiedziała zadowolonym i górującym tonem i odeszła. A ja stałem tam taki zdziwiony jak ten ostatni kołek.

-Co to kurwa było?! - powtarzałem sobie w myślach.

*Oczami Abby*

Bardzo podobało mi się to, jak go zmanipulowałam. Podobało mi się też to, że przejęłam nad nim całkowitą władzę! O taak! Miałam cholerną ochotę go wtedy pocałować! Rozsądek mówił mi NIE, a serce krzyczało CAŁUJ GO DURNA! Na szczęście! Oooł yeaaah! Na serio zaczyna podobać mi się ta "Nowa Abby". I tak minął mój jakże cudowny dzień.

***

Baaaaaaardzooooo Waaas przepraszam, że tak dłuuugooo nie dodawałam rozdziału, ale byłam i chyba jeszcze trochę jestem chora. Mam grypę jelitową i nie jest za fajniee. ;c . Sory! Rozdział krótki i chyba denny... ;c . Ale już następne będą ciekawsze. Tak myślę. ;p.

08 - 'Ten zazdrosny pedał, Chris.'

*Oczami Christiana*

Ostatnio zacząłem kolegować się z Marcusem. Takim jednym typkiem z naszej szkoły.

-Chris! Mam dla ciebie pewną propozycję, a raczej chcę się z Tobą o coś założyć. - zaczął z chyrtym uśmieszkiem, co mnie szczerze troszeczkę zaniepokoiło, bo co on może chcieć mi powiedzieć?

-Co takiego? - spytałem zainteresowana, jak nigdy.

-Co ty na to, gdybyśmy się założyli o to, który pierwszy z Nas zdobędzie Abby Wale. - zaproponował.

-Yyy... po co? - spytałem z lekkim rozbawieniem.

-No tak o. Dla trochę zabawy. - odp. śmiejąc się. -To jak? Wchodzisz w to? - spytał i podał mi rękę.

-Dobra! Wchodzę! - po krótkim namyśle zgodziłem się, bo wiedziałem, że wygram. I uścisnąłem jego dłoń.

-To zaczynamy od dzisiaj! - krzyknął uradowany.

-Spoko! - odp. równie szczęśliwy, chodź nie jestem pewnien, że jest to najlepszy pomysł...

*Oczami Abby*

Dzisiaj w szkole Marcus, jeden z naszej szkoły, murzyn, ale za to jaki przystojny, juff! Na samą myśl o jego mięśniach robi mi się słabo i mam zawroty głowy... zaproponował mi randkę! Chodź nie jestem do końca pewna, że to randka. Zaproponował mi wspólne wyjście do kina! Od razu musiałam się tym pochwalić oczywiście mojej przyjaciółce, bo już nimi jesteśmy, Cait. A Caitlin, jak to Caitlin, musiała od razu wszystkim o tym powiedzieć, że mam randkę ze szkolnym ciachem, Marcusem Little. Kiedy tylko dowiedzieli się o tym Chaz i Rayan, byli bardzo szczęśliwi, ale nie Justin, no bo przecież ostatnio wyznał mi miłość... masakra... dalej nie mogę tego ogarnąć, ale dobra.

-I co? Zgodziłaś się? - zapytał wkurwiony Beebs, chodź aż tak bardzo tego nie okazywał, ale w jego oczach można było wyczytać złość i żal. Dobrze wiedziałam, że tak zareaguje. No ale co mam zrobić? Odmówić takiemu ciachu?! Na pewno nie!

-Noo... a co miałam odmówić takiemu przystajniakowi?! - spytałam, lekko zmieszana i podekscytowana.

-Ahaa... - odp. smutny. Ja tylko przytaknęłam i zaczęłam jeść moje "jedzenie". Bo był lunch.

Po szkole szłam do domu. Nagle usłyszałam za sobą krzyki Christiana.

-Abby! Adelaide! Poczekaj! Ałł! Poczekaj! - krzyczał ten pedałek, Chris. Krzyczał, krzyczał, potknął się o własne nogi i znowu krzyczał. Zaczęłam się z niego nabijać. Śmiałam się w niebogłosy.

-Hahhahahahahaahahha. - śmiałam się jak jakaś chora umysłowo, aż wreszcie ten idiota mnie dogonił.

-No co?! - spytał też rozbawiony.

-Nicc... nic... - już się trochę uspokoiłam, a raczej Chris mnie uspokoił, bo sama bym nie była w stanie tego zrobić.

-No to chciałem Ci coś zaproponować. - zaczął lekko zakłopotany. A ja już wiedziałam, co się kroi.

-Tak? Co takiego? - spytałam podekscytowana.

-Noo... masz może ochotę pójść jutro wieczorem do kina? - zaczął.

-Możeee.... a o której? - spytałam.

-O 19, co ty na to? - zapytał z nadzieją w głosie.

-19? Ok! - odp. zadowolona.

-To super! - krzyknął uradowany, jak nigdy.

Po chwili sobie przyponiałam, że w sobotę o 19 jestem umówiona już z Marcusem.

-Yyy... Chris... - zaczęłam zaniepokojona jego "przyszłą" reakcją.

-Tak? - spytał lekko zaniepokojony, tak samo jak ja.

-No bo... przypomniałam sobie... że jestem już z kimś umówiona o 19 jutro, w sobotę... - powiedziałam speszona.

-Z kim? - zapytał smutny.

-Yyy... z... Ma... Marcusem... - odp. niepewna jego reakcji.

-Co?! - krzyknął, ale zaraz się uspokoił. - Znaczy... co? Z nim? Od kiedy się z nim kolegujesz? - spytał.

-Aaa... dzisiaj w szkole mi to zaproponował. - odp.

-Ahaa... to co? Nie możemy w sobotę? - spytał.

-Yyyymm... no raczej nie. - odp. - Ale możemy w niedzielę. - powiedziałam niepewna swoich słów.

-No okk... - odp. dość niezadowolony.

Doszłiśmy do mojego domu. Pożegnałam się z Beadlesem i poszłam do domu szykować ciuchy na jutro. Po długim poszukiwaniu znalazłam niebieską tunikę i czarne rurki, oraz tym razem nie moje kochane skate, tylko niebieskie, pod kolor bluzki, na dość niskim obcasie buciki. Na tunikę nałożę czarny przewiewny sweterek.

Przed spaniem poszłam wziąść prysznic i umyć włosy.

Położyłam się spać i zasnęłam w mgnieniu oka.

Obudziłam się dość późną porą. Bo o 10:30 . Przy moim łóżku siedziała jakaś osoba. To była... a raczej był... pewien chłopak... a tak na serio i chyba ten zazdrosny pedał, Chris. Zdziwiłam się jego wizytą, no ale cóż.

-Co tu robisz? - spytałam zaspanym głosem przeciągając się na łóżku i patrząc na tego jego przepiękną mordkę. Boże... co ja gadam? Abby, opanuj się! Dobra... wdech, wydech, wdech, wdech, coś poknociłam. Nie ważne.

-Aaa... postanowiłem Cię odwiedzić, a że spałaś, to poczekałem. - odp. wzruszając ramionami.

-Aha, ok. A teraz pozwól, że Cię opszuczę i pójdę do łazienki się ogarnąć. - odp. uśmiechając się.

-Spoko. - odp. ale wstał i gdy już chciałam wejść do łazienki chwycił mnie za nadgarstek i byłam zmuszona obrócić się w jego stronę. A pan "zazdrosny pedał" jak gdyby nigdy nic, jakbym była jego dziewczyną czy coś po prostu mnie pocałował. Pocałował? To mało powiedziane! DOSŁOWNIE wessał się w moje rozgrzane usta. Tym razem nie dałam się jego urokowi i odepchnęłam go najmocniej jak tylko umiałam i szybko znikłam za drzwiami łaznienki i usłyszałam już tylko ciche "kurwa" Beadlesa i trzaśnięcie drzwiami od mojego pokoju. Ojj... chyba go to zdrowo wkurzyło. No nic. Nie mam czasu się przejmować tym debilem i wybrykiem natury. ( xd ).

O 17:30 wpadła do mnie Caitlin, żeby pomóc mi się przyszykować. Umalowała mnie ślicznie i zrobiła cudną fryzurkę emo. Pomogła mi się ubrać, bo nie mogłam wcisnąć tych spodni na siebie, boże... muszę schudną. Śmiałam się co chwilę, a Cait razem ze mną. O 18:55 byłam juz gotowa. Za 5 min. miał przyjść po mnie Marcus. Podziękowałam Caitlin i poszła do domu, a ja siedziałam w salonie i czekałam na "mojego towarzysza". Wreszcie przyszedł. Zerwałam się z kanapy, gdy tylko usłyszałam dzwonek do drzwi. Spojrzałam jeszcze raz w lusterko i otworzyłam drzwi. Na wstępnie Marcus przywitał mnie buziakiem w policzek i dał czerwoną różyczkę, podziękowałam mu i poszliśmy do kina. Oglądaliśmy "salę samobójców" super film! Marcus cały czas żartował, żeby mi nie wpadło coś takiego do głosy, no bo jestem emo. Poznałam go i wydał mi się bardzo fajny, miły i zabawny. To chłopak dla mnie. No ale przecież kocham Chrisa i chyba Justina. To co? Jeszcze jego? Napewno nie! To tylko zauroczenie! Na 100% jestem tego pewna!

( tak wiem, brzydki. xd. )

Marcus Little - 15-letni murzyn z czarnymi, któtkimi włosami. Największe ciacho w szkole. Koleguje się z Chrisem. Podrywa Abby. Założył się z nim, który pierwszy zdobędzie panne Wale.

Jest skate'm, ma poczucie humoru i kasy jak lodu. Na jego widok szkolne plastiki i nie tylko mdleją z zachwytu, tak samo jak Abby i Caitlin.

***

Nie wiem czy nudny. Na pewno ciekawszy, od poprzedniego. xd. Nowa postać, Marcus Little, z "Nie ma to jak statek". xd. Żaaal. ;p. Tak jakoś. ;]. Niby, że jest szkolnym ciachem. xd. Taa.. jasne, chciałby. ;p. A tak na serio to jest to Doc Shaw. xd. Okey. Piszcie, czy nudny, czy nie. Rozdział oczywiście. ;]

Do następnego. ;*